بسم الله الرحمن الرحیم

جوامع ایران و مراحل نظام ولایت مطلقه

قوم و قومیت (ساختارهای قوم و هویّت قومی): ايران مملکتی چند قومى و چند مذهبى و در همان حال مملکتی است که معمولا نظام استبدادى بر آن حاکم بوده است. در این راستا و به قصد سلطه گری و رسیدن به قدرت و حکومت، هر مستبد و جریان استبدادی، خود را به قوم و مذهب قویتر منتسب کرده است؛ تا بتواند هم قوم و مذهب اَقوی! و هم اقوام و مذاهب ديگر را سرکوب و زیرسلطۀ خود درآورد، بدون اينکه علاقه و پيوندى حقیقی به هيچيک از اقوام و مذاهب داشته باشد؛ و بدون اينکه نسبت به سرنوشت هيچيک از آنها احساس مسئولیت نماید. و البته حتى براى قـوم و مـذهبی که خود را بدان منتسب کرده، بصورت مستقيم (سرکوب خونين و تسلط قهرآمیز) و بصورت غير مستقيم (تبديل آنها به ابزار سرکوبگری و سلطه گرى، و همچنین از طریق عقب نگه داشتن و بدنام سازى آنها (ايجاد هويتى راکد و متحجر و شرک آلود و سلطه گری و سرکوبگری به نام آنها)، بيش از ديگران مُضر و خطرناک بوده است، چیزی که آن را در هرجایی به وضوح مشاهده می کنیم، و بدنامی اقوام و ادیان و مذاهب بیشتر ناشی از عملکرد مُستبدین و جریانات استبدادی آنها میباشد. بدیهی است که عکس این وضعیت نیز وجود دارد: بدینصورت که شخصیتها و جریانات خیرخواهِ یک قوم و دین و مذهب، میتوانند نامی نیک و خـوشایند به قوم و دین و مذهب خود ببخشند و آنها را عـزیز و سربلند نمایند. و خلاصه این عملکردِ مُدعیان حاکم در میان یک قوم و دین و مذهب است که ماهیت آن قوم و دین و مذهب را مشخص میکند و آن را به جوامع بشری می رساند، نه ذات و ماهیتی که آنها دارند؛ چرا که ذات و ماهیتِ یک قوم و دین و مسلک کمتر شناخته می شود و کمتر ملاک و معیار قرار می گیرد. و طبعا این مسئله در مورد اسلام و مسلمین نیز بهمین صورت است، یعنی این عملکرد مُسلمین و حکامِ مُنادی اسلامیت است که ملاک قضاوت دیگران قرار می گیرد، و در این رابطه کمتر به آیات قرآن توجه می شود.

حدود ۹۵ در صد مردم ايران دارای یک دين و عقيده هستند و آنهم دین توحیدی اسلام است، و عمدۀ آنها (بصورت عرفی و رسمی) منسوب به دو فرقۀ شیعه و سنی و سه مذهب) منسوب به دو فرقۀ شیعه و سنی و سه مذهب جعفری، شافعی، و حنفیهستند. اما با وجــود این، بسيارى از مسلمين ایران فوق مذاهب سنتى قرار گرفته و به اسلام اجتهادى و روشن انديشى اسلامى روى آورده اند. و اين طیف رو به گسترش، اسلام را نه بعنوان یک راه و رسم عرفی و ارثِ آباء و اجدادی، بلکه به مثابۀ مکتب و عقيده و روش زندگى انتخاب کرده اند، و در اين رابطه به تقليد از آباء و اَجداد اکتفـاء نمی کنند. بدیهی است که مردم ايران در رابطه با تنوع قومی از تعدد و تکثر بيشترى برخوردارند و حداقل هفت قوم در ايران قابل شمارش هستند، اقوامی که در مناطق مختلف ايران سکنى گزيده و پراکنده شده اند، و نام هر یک از آنها بدین قرار است: فارس، آذرى، کُرد، عرب، بَلوچ، تُرکمن، لُر. البته اين نکته را هم بايد تذکر داد که اصل و اساس در موجودیت مستقل قومی نظر و موضع مردمِ منسوب به آنست، و طبعا ديگران حق ندارند که براى مردمان ديگر تعيين کنند که قوم مستقلی هستند، یا اینکه جزو اقوام دیگر و بخشی از آنها میباشند. و اين اصل در رابطه با مسلمان بودن و نبودن و امور ديگر هم صِدق ميکند. اما چيزی که نمیتوان در آن شک و ترديد داشت، همانا پايمال شدگى و زیر سلطگی همۀ اقوام و مذاهب ايران از بزرگ ترين تا کوچکترين آنها در نظامهای استبدادى و در طى قرون متمادی است، و خاصتا در سايۀ نظام استبدادى و تبعيض آفرين و سرکوبگر ولایت مطلقه؛ اين پایمال شدگی و زیر سلطگی حقیقتا به اوج خود رسیده و بسیار ملموس و دردناک شده است. اینست که همۀ مردم ايران و تمام اقوام و مذاهب موجود در ايران، به علت زیرسلطگی و عدم امکان رشد و شکوفايى و نبود زمينۀ بحث و بررسى انتقادى، از طى کردن مراحل تحول و ترقی خویش باز مانده و در ميدان عمل از مشاکل و نواقص بسيارى رنج می برند، واقعیتی که هماهنگ و مطابق با اين اصل اساسی است: آزادى و حقوق اساسى و حق حاکميت و امکان رشد، يا براى همه وجود دارد، يا براى کسى وجود ندارد. و اين واقعيت حتى در رابطه با عُمال و رؤسای نظام استبدادى هم صدق می کند، زيرا آنها نیز (مثل بقیۀ مردم و اقوام و مذاهب) اسير نظام استبدادی شده اند، و خاصتا آنها اسير افکار استبدادى و اسير عملکرد و رفتارهاى استبدادى خود هستند، اسارتی که هم ناشی از عدم امکانِ فاصله گرفتن از نظام استبدادی است، و هم ناشى از این واقعیت است که آنها در راه تحمیل نظام استبدادى مرتکب جنايات زيادى شده اند؛ و خاصتا از غلبه و انتقام ستم ديدگاندر روز و روزگاری وحشت دارند. بنابراين، آشکارا باید گفت که مردم ايران مجموعا محروم و زیر سلطه و پايمال شده اند، و در سايۀ نظام استبدادى و در خطرناکترين آنها یعنی نظام ولایت مطلقه خُرد و لِه شده و قفل و راکد گشته اند و به روزگاری سياه و شرک آمیز افتاده اند. و اکنون مردم ايران و همۀ اقوام و اهل مذاهب لابد دریافته اند که هیچ کسى به تنهايى به حقوق خود نمى رسد؛ يا همه به حقوق خود می رسند يا کسى نمی رسد.

دربارۀ قوم وقوميت (که امروزه ملت و ملیت نیز به عنوان متــرادف آن رایج شده است) بايد اين نکته را هم بــدانیم: قوم بخودى خود چيزى جز مجموعه اى از افراد هم نسل و یا اجتماعى همخون نيست، و نفس وجود قوم، عقيده و فرهنگ و گرايشى را اثبات نمی کند. اما وقتی که به قـومیت می رسيم، مسئلۀ عقيده و فرهنگ و گرايش مطرح میشود و پايه هاى زندگى و اصول مشترک قومى به میان می آيد. به عبارت ديگر، تا وقتی که از نفس یک قوم صحبت می کنيم بيشتر عوامل ساختارى قومی مثل ارض مشترک، توالد مشترک، زبان مشترک، و لباس مشترک در ميان است (هر چند این عوامل ساختاری نیز خواه ناخواه با اعراف و عاداتی پیوند خورده اند). اما زمانی که قوميت یک قوم را مورد توجه قرار میدهیم به هويت قومی و مبانی فرهنگى و عرفى آن قوم می پردازیم و وارد پايه هاى زندگى مشترک و حوزۀ عقیدتی و فرهنگیِ قومی می شویم. حال اگر بخواهيم اقوام مسلمان ايران را مثال بزنیم چنین میشود: اقوام همان مجموعه هاى مشخص و دارای سرزمین مشترک و توالد مشرک و زبان مشترک و لباس مشترک هستند؛ و فارس، آذرى، کرد، عرب، بلوچ، لُر، ترکمن، نمونه هاى آن می باشند. اما وقتى که به قوميت اقوام مسلمان بپردازيم به فرهنگ و اعراف آنها می رسيم، که بنابر مسلمان بودن همۀ آنها اشتراکات بنیادین پیدا میکنند و در فکر و فرهنگ اسلامى مُتحِـد می شوند و در واقع اُمت واحِــده را تشکیل میدهند، و اصلا در صورت وجود آزادی و انتخابات امت واحدۀ شورایی را تشکیل میدهند. (جالب اینکه نزد بعضی ها و از موضعینژادپرستانه عبارت قومیت یا ملیت حالت تصغیر و زیر مجموعه! پیدا کرده و آن را در رابطه با اقوام و ملتهای ایران استعمال می کنند؛ و حاضر نمی شوند آنها را قوم یا ملت قلمداد کنند؟!). اینست که همۀ اقوام مسلمان فى الواقع اسلامى هستند و جوامع اسلامى نیز همينها میباشند. و از این جهت میتوان گفت: مردم ايران در بُعد قومیمتشکل از اقوام گوناگون هستند، لکن در میدان قومیت همۀ آنها دارای قومیت مشترک و فرهنگ مشترک (اسلامیت) و معتقد به دين توحیدی اسلام میباشند، چه آنهایی که پیرو مذاهب سنتى هستند (جعفری، شافعی، حنفی)، و چه آنهایی که به مناهج اجتهـــادی پیوسته اند (روشن انديشى اسلامى).

خوب است در رابطه با قوم و قوميت بيشتر صحبت کنيم و مسئلهٴ تقدم و تاٴخر آنها را نیز مورد توجه قرار دهيم: کسانى که دستگاه خبرى استعماری را تعقيب کرده اند، بخوبى متوجه شده اند که این دستگاه خبری (دروغ پراکنی) وقتی مثلا از مردم ايران صحبت به میان می آورد، بيشتر روی اقوام آن تاٴکيد می کند؛ و میخواهد چنین وانمود سازد که ايران مملکتی چند قومى است. و طبعا جوامع ايران را بر اساس نژاد و خون و زبان مى شناساند (تبلیغ اِفتراقات)، اما هیچ وقت حاضر نيست که دربارۀ قوميت و فرهنگ و ارزشهاى حاکم بر آنها صحبتی به ميان آورد (پنهان سازی اِشتراکات)، و اگر هم چيزى را مطـرح کند به شيوه اى انحرافى بدان می پردازد و در آنجا نیز اصل را بر تفرُق و اختلاف قرار میدهد و ميخواهد قوميتهای متفاوت برايشان ترسیم نماید؛ بنحوی که گويى اقوام ايران تا حال هیچ قوميت و فرهنگ و عرفی نداشته اند؟! اینست که دستگاه خبرى استعمار وقتی از فرهنگ و عرف و مذهب در ايران بحث می کند که وضعیت يهوديان و مسيحيان و بهائيان و مجوسیان و....... در ميان باشد؛ و آن وقت است که ستمگرى و تبعيض مذهبى در ايــران به صحنه می آيد؟! و خلاصه در دستگاه خبری استعمار، ستم و تبعيض زمانی ستم و تبعيض است که ربطى به استعمارگران پيدا کند، و طبعا بوسيلۀ اين بيچارگان از نظامهای استبدادى کسب امتياز کنند. همچنین در مراکز پناهندگی سازمان به اصطلاح مِلل (یو ان اِچ سی آر - UNHCR) نیز که در واقع مَقرّات سياسى و امنيتى دُوَل غربی و محل جذب نيروى کار آنها بحساب می آیند؛ فقط این دستجاتِ مورد نظر غرب را بعنوان پناهندگان عقيدتى و مذهبى به رسميت می شناسد؟! و بیشتر از حقوق آنها دفاع می کنند. و همین است که استعمار غربی و دستگاه خبرى اش دربارۀ دستگيرى و محاکمهٴ ریاکارانۀ چند يهودى (که توسط نظام ولایت مطلقه به نمايش درآمد) چگونه عکس العمل نشان دادند و چه هیاهویی براه انداختند؟! و انگار که در نظام ولایت مطلقه نه کسى دستگير! نه کسى اعدام! و نه کسى دچار آوارگی! شده است. و به تأکید این تبعیضِ فاحش و مُفتضح؛ ماهیتِ حقوق بشر غربی را بخوبی بر ملا می سازد.

در هر صورت، این یک امر بدیهی است که همهٴ اقوام ايران مسلمان هستند و در رابطه با قومیت و فرهنگ و عرف متحد و مشترک می باشند، اما نظامهای استبدادی اوضاع را بکلی بهم زده و با بکارگیری روش فرعون بعضی را مسلط و بعضی دیگر را پایمال مینمایند، و از این طریق مایۀ تبعیض و عداوت می شوند. و البته از اقليتهاى غير مسلمان میگذريم، چرا که در نظامهاى استبدادى (مانند نظام ولایت مطلقه) اقليتهای مملکت - بعنوان افراد و جمعيتهاى مستقل - حتى انسان حقدار بحساب نمی آيند؛ اما بعنوان کسانی که پشتبان خارجى دارند، آقاى همه و ارباب مملکت و ذى نفوذ در دولت و ادارات هستند. و همانطور که فوقا ذکر گرديد، نظامهاى استبدادى و مستبدين خائن و جانی با انتساب خود به قوم و مذهب اَقوى، هم آنها را و هم اقوام و مذاهب ديگر را زیر سلطه قرار می دهند و پايه هاى سرکوبگرانۀ خود را مستحکم می سازند. و اين حيله گری روش همهٴ نظامهاى استبدادى و از جمله روش نظامهای استبدادى پهلوى و ولایت فقیهی بوده است. و با نگاهى گذرا به قانون اساسىِ پهلوى و ولایت فقیهی اين واقعيت که نظام پهلوى و نظام ولایت فقیهی يک ماهيت و محتوى هستند هرچه واضح تر می گردد، زیرا هر دو نظام از طرفى مذهب جعفری و فرقۀ شیعه را بعنوان مذهب رسمى ایران و مذهبى که رسميت و حاکميت آن الى ابد غير قابل تغيير است در قانون اساسى خود گنجانده اند؛ و از طرف ديگر شاه و ولی مطلقه بعنوان حاکم مادام العُمر و بلا انتخاب تحميل گرديده و به مثابۀ اصل الاصول نظام شاهنشاهى و نظام ولايت فقيهى در قانون اساسى تصریح شده اند. و طبعا مطالعۀ تطبيقى قانون اساسى شاهنشاهى و ولايت فقيهى براى درک ماهيت يکسانِ اين دو نظامِ استبدادى و مصيبت بار بسیار سودمند و روشنگر می باشد.

مراحل اساسی نظام ولایت مطلقه

١- مـــرحلۀ فکــــرى و عقيـــدتى (تشیع صفــــــوی تا عمق استخــــــوان).

٢- مـــرحلۀ سيـــــــــــاست تُقيــه (از پاريس تا تصويب قـانون اســــــاسى).

٣- مـــرحلۀ تثبيت قـدرت و سلطه (از تصويب قانون اساسى تا خرداد ۶٠).

۴- مـــرحلۀ انحصار و يکه تـازى (از سال ۶٠ تاکنون)، که دو مرحله دارد:

الف - دورۀ خمينـــــــــى (سرکــــوب خـــونين و جنگ هـاى خــــــونين تر).

ب - دورۀ خــــــــامنه اى (ولايت مطلقۀ قـانونى و بازسازى نظام استبدادى).

تــــــــوضیح:

هر بنيانى و هر نظم و نظامى داراى بنّا و بنيانگذارى است (علاوه بر زمينه هاى مُتعدد و عوامل مختلفی که امکان ساخت بنيان و نظم و نظام را فراهم میسازند). و بلا شک، بنيانگذار نظام ولایت مطلقه در ايران آقاى خمينى است، و عقايد شرک آمیز و ارتجاعى و نیز اهداف استبدادى خمينى، اساس نظری اين نظام را تشکیل می دهند. و طبعا در ميدان عمل نیز همۀ نظامهاى استبدادى تابع امیال رؤسای نظام (خودکامگی) و مطیع آرای  حکام خویش هستند (خودسری)، و عدم التزام به قواعد و قوانین بر همۀ نظامهای استبدادی حاکمیت دارد، نظامهایی که در سايهٴ فرهنگ سلطه پذيرى (که در جوامع استبداد زده ریشه دوانده) و حمایت مُستمِر استعمارگران، اِجراى سلطه گرى را میسر ساخته اند. بدین ترتیب، براى شناخت یک نظام استبدادى (و البته برای شناخت هر چیزی) باید بنیانگذاران آنها را شناخت، همچنانکه برای شناخت نظام ولایت مطلقه نيازمند شناخت عقايد و اهداف خمينى هستيم، زیرا با شناخت عقايد و اهداف خمينى، حوزهٴ فکرى و فرهنگى و سیاسی نظام ولایت مطلقه نیز شناسایی خواهد شد.

١ - مرحلۀ فکرى و عقيدتى

آقاى خمينى در دورانى که در قم و نجف زندگی می کرده، آثار و مکتوباتی از خود بجا گذاشته، که به راحتی میتوان آنها را اعتقادى و ناشى از ماهيت خـودش انگاشت، زيرا خمينى در آن دوره به زحمت تصور می کرد که روزى درمصدر قدرت و حکومت رانی قرار می گيرد، و در نتیجه در اين دوران، خمينى بسیار صریح صُحبت و کِتابت کرده است. آقاى خمينى حتی در دورۀ نجف هم (عليرغم تبعيد شدنش) محصور در حوزۀ آخوندى و سرگرم مسائل آن بوده است، که کمتر به زمان ومکان و مسائل سیاسی روز مربوط است، بگذریم از اینکه خمينى کسى نبوده که از کورۀ گرم سياست و کار سياسى راهى تبعيد شده باشد، بلکه او بخاطر چند سخنرانى انتقـادى و آنهم از موضع فرقه ای و ارتجاعى و بر اســاس خرافه هاى اعتقــادى اش، روانۀ منزلگــاه تبعيـــد در عــراق (نجف) گرديد، و بهمين علت، حقیقتا او نمی توانست سرانجام و عواقب نظرات و عقايد خود را درک و فهــم نماید و يا اصلاً فردى آگاه به امور ايران باشد، وبه قول آقای تنکابنی درکتاب اسلام آنچنان که بود، خمينى کسى نبود که کارش بدينجا برسد، بلکه حوادثى او را بدین وضع رساند!! حوادثى که دراين تحليل بدان اشاراتی خواهد شد. البته آقای حسین علی منتظری هم در خاطرات خودش، با ادبیاتی متفاوت همین نظر را دارد (دراین باره به مطلب دیگر سماء: موضع خمینی در رابطه با ماهیت حاکم و چگونگی به حکومت رسیدن  مراجعه شود و حتی می گوید که خمینی به تشویق و بنابر اصرار اطرافیانش رسالۀ آخوندی را نوشته است، چرا که خودش را آنچنان کسی نمی دیده که رساله بنویسد و حتی بعنوان یک مرجع ساده مورد استقبال قرار گیرد. آری، اگر کسانى آثار مکتوب خمينى را مطالعه و بررسى کنند، بخوبی میتوانند به اين نکتۀ اساسی واقف شوند که خمينى نه سياسى بوده و نه کار سياسى می کرده و نه اهداف سياسى مشخصی داشته است، و اگـر هم از نظرات و آرایش بعضی مسائل سيـاسى برداشت شود، حقیقتا چیزهایی خارج از زمان و مکان و بی ربط به مردم و مسائل سیاسی ايران می باشد، و در این میدان کارش منحصر به عداوت هاى فرقه اى و موضع گيری هاى مُغرضانه و لعنت آمیز است. و طبعا زندگى بى دغدغه و بى سر و صدایش و عملکرد حوزوی اش تا سن ۶۵ سالگى و عدم درگيرى و نزاع با نظام استبدادى و ضد اسلامى و خائن پهلوى (چه در دوران رضا شاه و چه در دوران پسرش محمد رضاى خائن و چه در دورۀ مصدق) مصداقی گويا و سند مُسلَّم اين واقعيت است. در همین رابطه و در مورد موضوعات کتابهای خمینی همين بس که تا سن ۶۵ سالگى حتى يک نوشته یا گفتار سياسى در ميان مکتوبات و گفتارهای خمينى وجود ندارد!! ، و جالب اینکه بعد از تبعيد به نجف نیز ایشان از محدودۀ يک آخوند خرافی و فرقه ای بيرون نيامد، و در آنجا نیز جز رسالۀ ولايت فقيه، که بخشى از کتاب فقه احکام بَيع است، کارى که بوى سياست بدهد (ولو در بعد نظرى) انجام نداد، و بدین صورت تا سن ٨٠ سالگى حتی يک مقالۀ سياسى و یا بحثی در رابطه با اوضاع سیاسی ايران از او به چشم نمی خورد. جهت وضوح بیشتر این واقعیت به مقالۀ کتابها و آثار خمینی در کیهان اندیشه (ویژه نامۀ خمینی شماره ۲۹ فروردین و اردیبهشت ۱۳۶۹) مراجعه شود. همچنین مکتوبات خمينى که بیشترشان به زبان عربى نوشته شده اند، سند ديگرى است مبنى بر اينکه اصلاً مُخاطب خمينى! مردم ايران نبوده است (بگذریم از رسالۀ عمليه!! که جهت اَخّـاذى از مردم فقيرى که خمينى آنهـا را صغير!! و محل شکار تلقی می کند، می بایست به فارسی ارائه شود)، تا جايی که در کتاب مِصبــاح الهدايه در اواخر کتاب، به صراحت میگويد که مُندرجات اين کتاب اسرارى! است که مبادا براى نا اهلان!! و يا در غير محل خودش!! بيان شوند!! ، و علناً سفارش میکند که آن را از مردم مخفی و پنهان!! دارند، و این همان مردى است که بالاخره رهبر قیام سال ۱۳۵۷ گردید. این در حالیست که اگر قضیه سنگینی موضوع یا محتواى کتاب باشد، مخفی سازی و پنهان کارى! لازم ندارد، بالاخره هر کسى به تناسب وسعت و محدوديت خود از کتب مورد مراجعه استفاده میکند، و اين خصوصیت در رابطه با هر کتاب و نوشته اى در اين دنيا صدق ميکند. اما مسئله اين نيست، مسئله شياديگرى و پنهانکارى و قضيۀ سِر مَگو است. و طبعا خمينى از عدم درک کُتب خود نگران نبوده، بلکه از درک شدن و افشای ماهیت آنها نگران بوده است، و از این جهت خمينى سعى و تلاش زيادى کرده تا طورى بنويسد که مطالبش درک و فهم نشوند. آری؛ روش سِرمگو، راه و منهجِ خمينى و نحوۀ حرکت مقلدان و مریدانش در نظام ولایت مطلقه است، بدین صورت که: از طرفى ميخواهند خود را روى مردم پر وزن! نشان دهند و بر این اســـاس به مردم تذکر می دهند که آهاى مـــردم! نکند به مکتـوبات ما نزديک شويد!! چرا که مکتـوبات ما عميق تر! از آنست که بخواهيد به آن طرف ها برويد؟؟!! و اگر هم رفتید مسئولیت گُمراهی تان!! بعهدۀ خودتان است. و از طرف ديگر، چون خمينى و محافل دور و بَرَش از اينکه توسط مردم درک و فهم شوند واقعا وحشت دارند، در نتیجه در وحشت از این امر پيش دستى می کنند و فریاد می زنند که نياييد! گمراه می شويد. لکن هدف حقیقی آنها از همۀ این شیادیها و حیله گریها، حصر و اسارت اسلام و اسلامیت بعنوان حرفه و شغل اقتصادی در دست عوام فریب و ناپاک آنهاست. و البته به همين شيوه با قرآن و همۀ امور اسلامی رفتار کرده اند، و حتی امثال شريعت سنگلجى ناچار شده اند که در رابطه با امکان فهم قرآن کتاب بنویسند (کلید فهم قرآن)، تا آثار شيادى و دجالگری این سِر مگوها در ميان مردم زايل شود، که بابا و الله قرآن قابل فهم است و کتاب مبین است و کتابی است که برای همۀ مردم نازل شده است.

بدیهی است که خط لاعنيه چون نتوانست قرآن حی و حاضر را نادیده بگیرد و یا تحریف آن را جا بیندازد، در نتیجه به ترويج اصل شیطانی غير قابل فهم بودن آن پرداخت، که خوشبختانه در سایۀ رشد و تکامل عقل بشرى و تلاشهای مُستمِر دانشمندان و انديشمندان مسلمان، و بوسيلۀ گسترش چاپ و تکثير، و همگانى شدن جريان اطلاع رسانى، هر طلسم و جادويش بى اثر شده است، و تنها چیزی که خرافه گری و شیادی آنها را نگه داشته زور استبدادی نظام ولایت مطلقه است، که ان شاء الله آنهم زائل خواهد شد. البته این تنها خمینی نبود که مُفلس و بی جواب بود، آخوندهاى دور و بر خمينى هم براى مسائل روز و زواياى سياسى و اجتماعى و فرهنگى و اقتصادى اسلام چيز قابل عَرضه ای نداشتند، در نتیجه تا روز بی نیازی! و دورۀ سلطه گری، دست به دامن دانشمندان روشن انديش و اجتهادى درجهان اسلام شدند، و ناچارا به ترجمۀ کتب سيد قطب، محمد قطب ،ابوالاعلى مودودى، مالک بن نبی و دیگر کتب عالمان و متفکران جهان اسلام پرداختند، همان کسانی که خمينى و نظام ولایت مطلقه اش، آنها را به چشم سُنی و پيروان ابن خطاب ياوه سرا نگاه می کنند که منشاء کفر و زندقه بوده است!! ، همان سُنیهايى که در ايران ولایت مطلقه در امان مسلمانان!! هستند. و البته اين فرصت طلبان حتی دست به دامن کتابهاى علی شريعتى و امثالهم شدند، و از این جالبتر، به دليل فقر نظری و فکری خمينى و اطرافيانش، که چيزى نداشتند که به مردم و انسانهاى امروزين ارائه دهند، على شريعتى که خط لاعنيّۀ صفویه را افشــاء و رســوا کرده است، بعنوان نظريه پرداز قيام مردمى سال ۵٧ شناخته شد. و در اوايل قيام ۵٧ اين کتابهاى دانشمندان مسلمان و روشن انديش در ايران و در ممالک اسلامى بود که در بين تحصيل کرده هاى ايرانى و جوانان مسلمان دست به دست می گشتند، و خامنه اى و رفسنجانى و امثالهم حد اکثر لياقتشان اين بود که مترجم این کتب باشند. هر چند اين دغلبازان حتى به ترجمه هاى خود نيز خيانت کردند، و نمونۀ اين خيانتها ترجمه هايى است که علی خامنه اى از کتب سيد قطب ارائه داده است، ترجمه هایی که بحدی از مُحتوای اصلی خود دور افتاده اند (از جمله ترجمۀ فی ظلال القرآن) که به کتب دیگری تبدیل شده اند. و طبعا در اين ميان از کتب خمينى!! و از کُتُب رهبر انقلاب!! هیچ خبرى نبود! و الآن هم کمتر کسى حتى به نام کتابهاى خمينى! آشناست، و طبعا اَسرار مَگويش هم خريداران و علاقمندان چندانى ندارند. بله، واقعاً براى کسى که ميخواهد اين دنياى ویران را بررسى کند، خواندن کتب خمينى خيلى معنادار خواهد بود، کتبى که بيش از دو دهه است که در ايران ۶٠ - ٧٠ ميليونى وجههٴ مطلق و انتقاد ناپذير پيدا کرده اند و کسى جراٴت آن را ندارد که حتی دربارۀ آنها حرفی بزند و نقدی در مورد آنها بنويسد!! ، اما بدترین حادثه اینست که در سایۀ نظام استبدادی ولایت مطلقه، اين کتب مُلا نصرالدينى (خنده آور) و دیگر منابع خرافی تر از کتب خمینی، بصورت مبانى نظرى و اعتقادى دولت و مردم ايران درآمده و بر دهها ميليون ايرانى تحميل ميشوند. البته مطالعۀ کتب خمينى براى هر کسی عبرت آموز است، و بزرگترين عبرت آموزی از آنها اينست که چگونه يک ملت خوابيده و ناآگاه، اسير افکار و عقايدى ميشود که اگر از آنها باخبر باشد، حتى حاضر نيست تصور کند که يک مسلمان يا يک ايرانى چنين نظرات و عقايدى داشته است (گـــر چه مشکل مـردم ايــران مانند همۀ جـوامع مسلمان تنها نا آگاهى نيست، ناتوانى هـم هست و......). حالا تصور کنيد؛ اکنون بعد از ٢٢ سال که ازحاکميت ولایت مطلقه و خمينى گراها می گذرد، چند در صد از مردم ايران کتابهاى خمينى را خوانده اند، چند در صد نام آنها را شنيده اند، و چند در صد اصلاً نام کُتب خمينى را نشنيده اند؟! بدیهی است که آمار مشخصی در دست نيست، لکن از شواهد و قراین چنین بر می آید که يک هزارم مردم ايران، هیچیک از کتابهای خمينى را نخوانده است، و تازه این یکهزارم نیز به چه هدفى! باید کتب خمینی را خوانده باشد؟! و بقيهٴ مردم ايران میتواند حتى نامی از کتابهاى خمينى را نشنيده باشد. بگذریم از اینکه بسيارند کسانی که اصلاً نمی دانند که خمينى کتابى دارد يا نه؟! و طبعا اين بی تفاوتى ناشى از سرکوب و قلع و قمع اهل مطالعه است، و پيامد آن نیز فــراهم شدن زمينۀ حاکميت مادام العمر خمینی و دیگر رؤسای استبدادی در ممالک و جوامع سرکوب شده است. محمد رضا شاه مستبد وخائن نیز بعد از ٣٧ سال حکومت مطلقه بر مردم ايران و بعد از ٣٧ سال خيانت و وطن فروشى حاضر نبوده که تنها کتابش را (پاسخ به تاريخ؟!) به زبان فارسى!! بنويسد، زبانی که ميخواست آن را خالص و بی عربی!! گرداند (ادبیات اسلامى را بدستور اربابان غربی اش از میان مردم ایران خارج میکرد)، و بجای آن، کتابش را به زبان فرانسوى!! نوشته است. آری؛ الحق مشکلات زیادی وجود دارد، و بدلیل وضع استبدادی و مسدود بودنِ راه رشد و ترقی، همه چیز روی هم انبار شده است. هر چند میتوان بعضی از مشکلات را نادیده انگاشت، اما مشکلات زنده ای نیز وجود دارند که نمیتوان بسادگی از آنها عبور کرد، و باید حل شوند. و طبعا در رأس همۀ آنها آزادی بیان وآزادی انتخابات وآزادیهای سیاسی قرار دارند، و اصلا درسایۀ عدم وجود همین آزادیهاست که همه چیز قـــاطی و مخلـــوط شده است، و از جمله همیـــن امـــروزه مسلمانان زیادی وجــود دارند (در همۀ جـــوامع اسلامی) که اعضاى احـــزاب و سازمان هاى غیر اسلامی و غــربی و کمونيستى و فراماسونى و..... هستند!!!! اما با وجود این، حاضر نيستند حتى یک خرافۀ مذهبی؟! را کنار بگذارند. و طرفه اینکه مُلايى! خــودش نقل می کرد که بـــدست خـــودش نشريات يک حــزب مارکسى لنينى را با پاى پيـــاده!! به روستـــاها!! می برد، تا اجر و پاداش بيشترى نصیبش گــردد!! بـــدون توجه به فکر و عقيدۀ حزب مربوطه و محتواى نشرياتی که پخش می کرده است.

موضع خمينى و نظامش در مورد صحابه و عامۀ مسلمین

آقای خمينى معمولا سخنان و کتابهای فرقه ای خود را با اين جملات افتتاح می کند: الحمد لله رب العالمين و الصلاة و السلام على خير خلقيه محمد و اله الطاهرين و لعنة الله على اعدائهم اجمعين الى يوم الدين: حمد و ستايش براى خالق جهانيان و سلام بر بهترين مخلوق او محمد و خانوادۀ پاکش، و لعنت خدا بر تمام دشمنان اهل بيت، تا روز قيامت. بله، در تاريخ اسلام نام کسانی که در اول کار سخنرانی و کتابت، بر دشمنان خود لعنت مى فرستند، و لعنت و نفرین بر دشمنان شعار هميشگى آنها شده است، فِرقۀ لاعنيه ناميده می شوند و به لاعنيه مشهورند، بدین معنا که اهل لعنت و نفرین، در رابطه با دشمنان خود هستند (شهرستانى- ملل و نحل). اما لعنت و نفرین خمینی (که خشم و عداوت را منعکس می کند)، در اصل مُتوجه عامۀ مسلمین و خلفاى راشدين است، لعنت و نفرینی که در دورۀ صفويه شعار اساسی شاه اسماعيل و مبنایی براى شیعه سازی وکشتار مردم مسلمان ايران گردید، بدينگونه که درمنابر وميادين و بازارها میبايست بر ابوبکر وعمر وعثمان لعنت می فرستادند، و حضار هم می بایست بگویند بيش باد کم مباد!!، تا از شمشیر صفویه و از گردن زده شدن مصون و در امان بمانند، و طبعا هرکه آن را تکرار نمیکرد، به دستور شاه اسماعيل گردن زده می شد!! ، و روی همین اساس در آن دوره به هزاران فرد از مسلمانان ايران (از هرمذهبی که مدافع صحابه و خلفای راشدین بود) گردن زده شدند، و بدینصورت، به زور کشتار و جنایتکاری و شمشیرهای کشیده، تشیع صفوی را بر مردم ایران تحمیل کردند و اين واقعيــات بـدون اختلاف مُحتوی در همهٴ تـواريخ مربوطه از جملـه در کُتُب حبیب السیر از: غیـاث الدین خـواند میر، احسن التواريخ از: حسن روملو، و عالم آراى عباسى از: اسکندر بیگ مُنشی و..... به ثبت رسیده اند. اما جالب اینست که در مورد نحوۀ استقرار تشیع صفوی در ایران کمتر چیزی نوشته میشود، اما دربارۀ نحوۀ مسلمان شدن مردم ایران، در اوج عداوت و تهمت زنی قلمفرسایی می کنند و در این رابطه آسمان و ریسمان را بهم می بافند. بله، در این شکی نیست خمينى بنی صفوی است، و با تبعیت از اسلاف صفوی خود، راه لعنت بر صحابه و خلفای راشده و عامۀ مسلمین را استمرار بخشید، تا جايی که خمينى در رسالهٴ عمليهٴ خود، اهل سنت (عامۀ مسلمین) را جزو کفارى قلمداد می کند که در امان مسلمانان! هستند. در این رابطه به مسئلهٴ ٢۵۶۶ از توضیح المسائل خمینی توجه نمایید: هر گاه چيزى که پيدا کرده نشانه اى دارد که بواسطهٴ آن ميتواند صاحبش را پيدا کند، اگر چه صاحب آن سنى يا کافر است که در امان مسلمانان است، در صورتى که قيمت آن چيز به ۶/ ١٢ نخود نقرهٴ سکه دار برسد بايد اعلان کند و....... همچنين آقای خمينى درهمين کتاب: مسئلهٴ ١۴۵٣، نماز را به امامت يک سنى باطل ميداند و خمس و زکات را هم مختص شيعهٴ اثنا عشريه قلمداد ميکند. و حتی در مسئلهٴ ١٨٣٧ و ١٩۴٢ تصریح میکند که اگر زکاتی اشتباها به غير شيعه رسيد بايد مجدداً پرداخت گردد. البته کار خمينى در عداوت و دشمنى با خلفای راشده و اهل سنت و عامۀ مسلمین خلاصه نمی شود (که حدود ٩٠ در صد مسلمانان جهان را تشکيل ميدهند)، اما جهت روشن سازى موضع خمينى، در رابطه با خلفای راشده و عامۀ مسلمین، که در کتاب کشف الاسرار آمده است، تنها به ارائۀ يک مورد اکتفاء می کنیم و بقيه را به اهل مطالعه مى سپاريم: ۴ در آن موقع که پيغمبر خدا صلى عليه و آله در حال احتضار و مرض موت بود جمع کثيرى در محضر مبارکش حاضر بودند، پيغمبر فرمود بياييد براى شما يک چيزى بنويسم که هرگز به ضلالت نيفتيد، عمر بن الخطاب گفت هجر رسول الله، و اين روايت را مورخين واصحاب حديث از قبيل بخارى و مسلم و احمد با اختلافی در لفظ نقل کرده اند. و جملهٴ کلام آنکه اين کلام ياوه ازابن خطاب ياوه سرا صادر شده است و تا قيامت براى مسلم غيور کفايت ميکند. الحق خوب قدردانى کردند از پيغمبر خدا که براى ارشاد و هدايت آنها آنهمه خون دل خورد و زحمت کشيد. انسان با شرف ديندار غيور می داند روح مقدس اين نــور پاک با چه حالى پس از شنيدن اين کــلام از ابن خطــاب از اين دنيا رفت، و اين کــلام ياوه که از اصل کفر و زندقه ظاهر شده مخــالف است با آياتى از قــرآن کريم ..... نتيجهٴ سخن ما در اين باره: از مجموع اين ماده ها معلــوم شد مخالفت کردن شيخين (ابوبکر و عمر) از قــرآن در حضور مسلمانان يک امر خيلى مهمى نبوده و مسلمانان نيز يا داخل در حزب خود آنها بوده و در مقصــود با آنها همراه بودند و يا اگر همراه نبودند جرئت حـرف زدن در مقابل آنها که با پيغمبر خــدا و دختــر او اينطـور سلــوک (رفتــار) می کردند را نداشتند و يا اگر گــاهى يکى از آنها يک حرفى می زد به سخــن او ارجى نمی گذاشتند. و جملهٴ کلام آنکه اگر در قرآن هم اين امر (اسم امامان) با صراحت لهجه ذکر می شد باز آنها دست از مقصود خود بر نمی داشتند و تــرک رياست براى گفتهٴ خــدا نمی کردند، منتهى چون ابوبکر ظاهر سازيش بيشتر بود با يک حديث ساختگى کــار را تمام می کرد، چنانکه راجع به آيات ارث ديديد. و از عمر هم استبعادى نداشت (دور نبود) که آخر امر بگويد خــدا يا جبرئيل يا پيغمبر در فرستادن يا آوردن اين آيه اشتباه کردند و مهجــور (بى عقل) شدند، آنگاه سُنيان نيز از جاى بر می خاستند و متابعت او را می کردند، چنانچه در اين همه تغييرات که در دين اسلام داد متابعت از او کردند و قول او را به آيات قرآنى و گفته هاى پيغمبر اسلام مقدم داشتند - کشف الاسرار - ص١٢٠-١١٩ (تاٴکيدها و هلال ها از ماست).

خــوب، اينهم گوشه اى از نظرات و عقايد خمينى در رابطه با خلفاى راشدين و عامۀ مسلمین و اهل سنت آن دوره!!، که اگر با مقالهٴ کنکور وقت ظهور!، يا با تهمتها و ناسزاهاى سلمان رشدى (که نثار اسلام و مسلمين کرده) مقايسه گردند، بهتر درک ميشوند، خصوصا اگر داد و فرياد مستبدين ولایت مطلقه را به ياد آوريم که خواستار اعدام مقاله نويس ايرانى و تهمت و ناسزا نويس انگليسى بودند. اما چيزى که مهم است کينه توزى و خرافه بازی خمينى نيست، چرا که اين سخنان، که مَملو از تهمت زنى و ناسزاگويى و خرافه گری هستند، حتى لياقتِ نقد و بررسى هم ندارند، و جهت رسوايى خمينى و نظامش، بهترين کار نشر و پخشِ نوشته ها و گفته ها و عملکرد خمينى و نمايندگانش می باشد. آری؛ خمينى خوب ميدانست و راهروانش هم خوب ميدانند که براى قرآن موجود چقدر اعتبار و ارزش قائل هستند: اعتبار از اين جهت که قرآنى که اکنون در دسترس مسلمين است به امر و سرپرستی ابوبکر و عُمر جمع و تدوین شده است، همان کسانیکه خمينى آنها را ياوه سرا و شيطان و مصدر کفر و زندقه! تلقی میکند و دشمن قسم خوردهٴ آنهاست. حال واى به روزگار خمينى و کسانی مانند او که کتابى را مُستمسَک کار خود قرار داده اند که توسط دشمنان ملعونشان!! جمع آوری و تدوین گشته است، دشمنانی که به ظن خمینی هر کارى ميتوانستند بر سر آن بياورند، و آياتى را هم که در راستاى نفع و رياستشان نبود از قرآن حذف نمایند!! ، و طبعا در ذهن عناد آلود خمينى از آیاتی همچون: إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَإِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ (حجر - ۹) خبرى وجود ندارد: همانا ما خود این قرآن را نازل کردیم، و خود نیز حافظ و نگهبان آن خواهیم بود. و تازه خمينى چه دليلى دارد که اين کار را نکرده اند، چون خمينى ميگويد که ميتوانستند آنرا انجام دهند و سُنيان! (سنيان دورهٴ ابوبکر و عمر!!) نیز از آنها اطاعت و پیروی!! میکردند، توجه کنيد: صفحۀ ١١۴ از کشف الاسرار: ۴- آنکه ممکن بود در صورتیکه امام را (نام امام را) در قرآن ثبت میکردند، آنهائی که جز براى دنيا و رياست با اسلام و قرآن سر و کار نداشتند و قرآن را وسيلهٴ اجرای نيات فاسدهٴ خود کرده بودند، آن آيات را از قرآن بردارند و کتاب آسمانى را تحريف کنند و براى هميشه قرآن را از نظر جهانيان بيندازند و تا روز قيامت اين ننگ براى مسلمانها و قرآن آنها بماند، و همان عيبى را که مسلمانان به کتاب يهود ونصارى میگرفتند عينا براى خود اينها ثابت شود. این از نظر اعتباری که خمینی برای قرآن قائل است، اما خمینی چقدر به اصل هدایت کنندگی قرآن ایمان دارد که معتقد است: عمر نگذاشت پيامبر چيزى را بجا بگذارد که بعد از او مسلمين هرگز گمراه!! نشوند. و به عبارت دیگر، خمينى چقدر قرآن را وسیلۀ هدایت می بيند که به اين خرافه چسبيده! و نبود آن را مايهٴ آوارگى مسلمين! تصور میکند و آن را دستاويز عداوت کرده است؟! خرافه اى که خودش هم نمیداند که چه بود؟!، و پيامبر هم معلوم نبود که در آخرين نفسهای زندگی و بعد از پایان وحی! چه معجزه اى (بعد از ٢٣ سال کار پيامبرى) براى خمينى و امثال او بجا میگذاشت، پیامبری که در بعد نظری جز اِبلاغ مبین وحی کار دیگری نداشته است.

و بجــاست که براى خمينى و امثال او اين آيه خـوانده شود (هر چند ایمــانی به هـدایت کنندگی قـرآن ندارند): إِنَّ هَـذَا الْقُرْآنَ يِهْدِي لِلَّتِي هِيَ أَقْوَمُ (اسراء - ۹): به تأکید این قـرآن، بشـریت را به محکمترین و بهترین راهها هدایت و راهنمایی می کند. همچنین خوب است برای خمینی و خمینی گرایان این آیه یاد آوری گردد (هر چند آن را نیز غدیری! نموده و در جهت اهداف شوم خود بکار می گیرند): الْيَوْمَ يَئِسَ الَّذِينَ كَفَرُواْ مِن دِينِكُمْ فَلاَ تَخْشَوْهُمْ وَاخْشَوْنِ الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلاَمَ دِيناً (مائده ۳): امروزه (آخر نبوت) اهل کفر و انکار از شکست و نابودی دین شما مأیوس گشته اند، پس خشیت و دغدغۀ مرا داشته باشید، و از خشیت و دغدغۀ کفار شکست خورده عبور نمایید. امروزه دين شما را کامل کرده ام و نعمت خود را بر شما تمام کرده ام و راضى شده ام که اسلام دين شما باشد. همچنین اين آيه نیز برای کسانی که تا بحال همه چیز را در خارج از قرآن! جستجو کرده اند، بسیار راهگشاست: وَ نَزَّلْنَا عَلَيْكَ الْكِتَابَ تِبْيَاناً لِّكُلِّ شَيْءٍ وَ هُدًى وَ رَحْمَةً وَ بُشْرَى لِلْمُسْلِمِينَ (نحل ۸۹): ما بر تو ای محمد قرآنی نازل کرديم که تبیین کننده و بیانگر همه چيز و همۀ اصول و قواعد است، قرآنی که هدايت و رحمت و بشارت است براى مسلمين. لازم به ذکر است که خمينى در طول عمر تقریبا٩٠ ساله اش، کمترین بها را به بحث روی آیات قرآن داده است، و همین است که تنها چیزی که در رابطه با قرآن و آنهم براى افشاى ماهيت خودش! بجا گذاشته، کتابی است زیر عنوان تفسير سورۀ فاتحه، که در آن بجای تفسیر سورۀ فاتحه و مباحث قرآنی، به باطنی گری و تصورات شرک آمیز خود پرداخته است، و این همان کسى است که ابوبکر و عمر را متهم می کند که جز برای ریاست! با قرآن سر و کــارى نداشته اند. اما مطلبی که در رابطه با قرآن شناسی خمینی!! جــای دقت و تــوجه است اينست که ایشان سعی کرده تا ثابت نماید که قـــرآن تحريف!! شده است، ولی نه بوسيلۀ ابوبکــر و عُمــر (چونکه در آن صـورت کارش به جاى باريکترى کشيده می شد)، بلکه تحريف از طریق تنزيل!!، و خمينى نزول و تنزیل قرآن را نه به معناى انتقال آيات قرآن از الله به بشر، بلکه به معناى تَنَزُل مُحتوى!! تلقى کرده است، و به گفتۀ او: چون قرآن از محدودۀ الهى وارد محدودۀ بشرى گشته، در نتیجه مُحتواى آيات هم تنزل محتوایی!! پيدا نموده است، و بدين شيوه قرآن مُنزَل حالت تحريف!! پیدا کرده است. اما در مقابل اين سخن کذايى، که شایستۀ اهل فسق و انحراف و دجالگری است و هدف از آن کاستن از ارزش و اهمیت قرآن می باشد بايد گفت: تحريف، تحريف است، و در میدان تحريف اصل بر نرسيدن به مقصود است، حالا فرق نمی کند که اين تحريف و کاستی و کجی ،از راه تنزيل و تنزل!! باشد، يا بوسيلۀ حذف آيات از طرف ابوبکر و عمر!!، و در هر دو صـورت، این ارادۀ الله است که در میدان انتقال علم و هدایت توحیدی به بشریت عقیم و ناکام گشته است. و چنین تصورات خصم آلود و شـرک آمیز و ابلهانه ای در رابطه با قرآن حکیم، در تضـاد با کل آیات قــرآن و حقیقت نصوص در این کتاب مبین و راهگشاست، چرا که هر آيه اى از آیات قـرآن،  به مثابۀ انتقال علمى از علــوم الهی و حُکمی از احکــام الهی به بشريت است، آنطــور که خـواست و ارادۀ الله روی آن قــرار گــرفته است: إِنَّا أَنزَلْنَا إِلَيْكَ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ لِتَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ بِمَا أَرَاكَ اللّهُ (نساء - ۱۰۵): همانا ای محمد ما قرآن را بحق و بجا بر تو نازل کرديم، تا بين مردم حکم و داوری نماید، آنطور که الله خواسته و اراده کرده است.

اما مسئلۀ غدارانه ای که باید بعنوان موحدین آزادیخواه در همینجا ذکر نماییم اینست که در تمام ايران و خاصتا درمناطق سُنى نشين، اين شعـارها را ترويج و تحميل کردند: چه شيعه چه سنى، رهبرشان خمينى!! ، حزب فقط حزب الله، رهبر فقط روح الله!! ، مرگ بر ضد ولايت فقيه!! ، دشمن خمينى کافر است!! و...... اما وجه مشترک این شعارها از این قرار است: از يک طرف، طرد و تکفير و نابودسازی، و از طرف ديگر، تحميل و اجبار و سرکوب!!! ، همــان روشی که صفـویان مبنی بر: یا لعنت خلفــای راشدین! یا تحمل شمشیر! در حق مـردم ایران در پیش گرفتند. اينست برخورد خمينى و نظام استبدادى اش در رابطه با مردم ايران و خصوصا با برادران اهل سنت!! ، و روی همین اساس اکنون همۀ ایران و خاصتا تمام مناطق اهل سنتِ آن بصورت همه جانبه زیر سلطه و سرکوب قرار گرفته اند، بدینصورت که در تمام ایران هیچ صدای مختلف و معترضی، ولو از طرف آخوندها و مراجع شیعه تحمل نمی شود، و طرد و سرکوب شریعتمداری و منتظری و آذری قمی و طاهری و..... نمونۀ آنها هستند، و حتی دادگاه ویژۀ روحانیت برای تعقیب و سرکوب آنها بوجود آمده است. از جریانات سیاسی و مدنی هم که مپرس! چرا که همگی آنها خفه شده اند. لکن در مناطق اهل سنت اوضاع خیلی بدتر است، و در آنجا: از نظر عقيدتى بوسيلۀ مراکز بزرگِ مهار و سرکوبگرى (مراکز بزرگ اسلامى!!)، و در ابعاد سياسى و اجتماعى بوسيلهٴ نيروهاى مسلح مرکزی و محلی و امنيتى، و از لحاظ تعلیمی و فرهنگى نیز بوسيلۀ آموزش و پرورشِ استبدادی و سازمان تبليغات ولايت سَفیه و.... زير سلطه قرار گرفته اند، و طرح هاى ذوب و ادغام نظامِ ولایت مطلقه همه را و خاصتا جوانان و قشر تحصيل کرده را که نيازمند کار و استخدام هستند، درمضیقۀ شديدی قرار داده است. و طبعا امروزه تحت سلطهٴ نظام ولایت مطلقه، هيچ مراسم و روز تعطيلى براى اهل سنت وجود ندارد، و درآن مناطق هيچ مناسبتى برگزار نمی شود!!!!! ، در حالی که نظام ولایت مطلقه تمام مراسمات و مناسبات و ايام تعطيلىِ خود را بر آنها تحميل و در آن مناطق (و در همۀ ایران) اجراء می کند، که برخی از آنها بدین قرار هستند: تاسوعا و عاشورا (با مُحتوای عرب ستیزانه و فرقه ای)، روز غدیرخم (در انکار نظام خــلافت اسلامی)، پانزدهم شعبان (روز تـــولد مهدی!! که از ترس نظام خلافت پنهان گردید!!)، عید الـزهراء (مراسم سه روزۀ عُمرکُشان)، نوروز باستانی (با محتوای نژادپرستانه)، شب یلدای ایران (انگار که چنین شبی در مناطق و ممــالک دیگر وجــود ندارد!!). همچنين امروزه در سایۀ نظــام ولایت مطلقه تمام مردم اهل سنت از همۀ مناصب و مسئوليتهاى مملکتی اعم از سياسى و اقتصادى و فرهنگى و تعلیمی و عسکری و..... محروم هستند، و مناطق اهل سنت ايران به معناى واقعى کلمه به اشغـــالِ نظام استبدادى ولایت مطلقه در آمده است.

نکتۀ تأسف باری که ذکر آن در همینجـا ضروری می نماید اینست که واقعا بزرگان و عالمانی از اهل فکر و اسلام اجتهادى و مردمسالارى در ایران، چگـونه در اوایل امر به خمينى و نظام ولایت مطلقه اش اعتماد کردند؟؟!! آيا مثلا کتابهاى خمینی را نخوانده و ماهیت او را نشناخته بودند؟! يا اینکه واقعا خودشان وضعيت ديگرى داشتند؟! در حالى که خمينى به هيچ يک از آنها هرگز اعتماد نکرد!! و فقط براى تثبيت سلطهٴ استبدادى و ارتجاعى خود از آنها استفاده نمود. و طبعا نمی شود گفت که خوب اوضاع و احوال سياسى در آن دوره اينگونه اقتضاء می کرد!! ، چون در آنصورت نمی شود از اعتماد به خمينى صحبت کرد، بلکه در آن صورت، مثلا روش هماهنگى هوشیارانه در پیش گرفته می شد، تا اینکه مراحلى که میبایست طى شوند. اینست که برای نمونه وقتی آقای ابو الحسن بنی صدر که امید به خمینی را و بعد پیمان شکنی او را خیانت به امید تلقی میکند، به نظر ما مسئله طور دیگری بوده و قضیه عبارت از امید به خائن بوده است، و زمان هم این واقعیت را به اثبات رساند. و زیر پا گذاشتن وعده های پاریس از طرف خمینی، نسبت به ماهیت اصلی و عمق و ریشه هایش چیزی بحساب نمی آید، و حتی عمال نظام ولایت مطلقه از آن بعنوان زرنگی خمینی!! و گمراهسازی دشمن!! یاد می کنند. و اصلا چگونه باید در میدان اعتماد و شناخت چیزی یا شخصی، باید عمق و ریشه ها را نادیده گرفت، و بجای آن وعده ها و سخنان سر راهی و سرپایی را ملاک و معیار قرار داد؟! آنهم در مورد خمینی و بنی صفویه!! که همیشه کارشان روی تُقیه و نِفاق استوار بوده است. اما چيزى که جاى دقت و عبرت است و حقیقتا از همۀ اینها بدتر و ماکیاولی تر میباشد اينست که بنی صفویه و در رأس آنها خمینی و نظام ولایت مطلقه (که الحق دشمن اسلام و مسلمين هستند)، همۀ اين کارها را زیرعنوان پيروان على و اهل بيت رسول انجام داده و میدهند، و ازاین طریق، روزگار سياهى که صفويه زیرنام شيعه براى مردم ايران رقم زد، خمينى و نظامش قرنها بعد آن را تکرار و احیاء کردند. و چه زيبا شهید شريعتى اين جنايتکاران مشرک و خرافه باز را که از نام على و فرزندان او سوء استفاده میکنند، تحت عنوان شيعهٴ صفوى یا تشیع صفوی معرفی کرده و پيروان على را از اين همه جنايت و عداوت و سياهى مُبَراء دانسته است. بدیهی است شرک و خرافات خمينى و کينه توزى اش نسبت به صحابه و خلفای راشدین و همۀ مسلمین، درعين حال که بيانگر صفوى بودن اوست، غالى بودن او را هم بيان میدارد، زيرا مهمترين خواص غـُلات شيعه، يکى اِفراط وغـُلوّ درماهيت امامان وتصورماهيت خدايى براى آنهاست. و برای مثال خمينى درکتاب مصباح الهدايه، محمد وعلى را مافوق خلق وخلقت قرار میدهد، و کلمۀ خلق و خلقت را براى آنها درست نمیداند، و دراین باره میگوید که آنها امر الله! و جزئى از الله! و نور الله! و اولين آفريده هستند!! و آنها قبل از آفرينش هستى!! وجود داشته اند، و همین است که همراه تمام پيامبران!! بوده اند. و در ادامۀ این افسانه سرایی میگوید: اين دو نور الهی، اول يک نور! بوده اند، لکن با آفرينش آدم دو نور!! شدند، و اين دو نور پشت به پشت آمده، تا بالاخره در پشت پاک عبد الله وابوطالب ظاهر شدند!! (توجه شود که خمينى، در اول نوشتجاتش، بدون توجه به اين عجائب و غرائب مُشرکانه، محمد را در زمرۀ مخلوقات قرار میدهد!!). و طبعا خمينى آنچنان غرقِ دجال گری وخرافه بازی است که حتی آيات صريح قرآن را هم بکلی زیرپا میگذارد. و مثلا آیا خمینی و خمینی گرایان استبدادی حاضرند که اين آيۀ صریح قرآن را به رسمیت بشناسد: قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ يُوحَى إِلَيَّ أَنَّمَا إِلَهُكُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ فَمَن كَانَ يَرْجُو لِقَاء رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلاً صَالِحاً وَلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَداً (کهف ۱۱۰): بگو اى محمد غیر از این نيست که من بشرى مثل شما هستم که بر من وحى ميشود. آنچه واقعيت است اينست که معبود و قانونگذار شما واحد و يکتاست، پس کسى که اميدوار به لقاى الله و روز قيامت است، بايد عمل صالح و سازنده انجام دهد و احدى را در اطاعت مطلق شريک خالق خويش قرار ندهد.

خاصۀ دوم غـُلات شيعه، خصومت وعداوت با عامۀ مسلمین وسّب بزرگان صحابه ولعنت و تکفیر خلفاى راشدين است، اموری که همهٴ آنها را بوضوح و به تکرار و تفصيل در کتب خمينى مشاهده میکنيم. و از اين بيشتر، تکفير تمام اهل سنت و جماعت است، صفتی که مختص غُلات نابِ ولایت مطلقه و از برکات رهبر کبير انقلاب اسلامى!! است، همان کسى که ايجاد اختلاف ما بين شيعه و سُنی را کار ابر قدرت ها!!!! تلقی می کند، و در اوج شيادى و دجال گری چنين میگويد: کسانی که بين شيعه و سنى اختلاف می اندازند از کارگردانان ابرقدرت ها هستند. اما ملاحظه میشود که خمينى و نظام مطلقه اش (که اهل سنت را تکفير و خلفاى راشدين را لعنت میکند)، از ايجاد اختلاف!! نمیترسد، بلکه نگرانى خمينى و نظامش از بيان اختـلاف و افشاى فکر و عمل و روش خمينى و لعنت چیان ولایت مطلقه است، که شيوۀ عنـاد و عـداوت با مسلمين را در پيش گرفته اند، و بيـان و افشاگـری، ماهيت و نقشه هایشان را به صحنه می آورد، و مردم مظلوم را که در سايۀ نظام سرکوبگر ولایت مطلقه خیلی چيزها را حتى نشنيده اند (از جمله تبدیل مقبرۀ افسانه ای ابولؤلؤ در کاشان به زیارتگاه جُهال صفوی و تعظیم آن در سایۀ نظام ولایت مطلقه)، با خمینی و پيروان خمينى و خط لاعِنيه آشنا می سازد. اینست که آگاهى و رشد و ترقی مردم، در تضاد با استمرار نظام هاى استبدادى و از جمله نظام ولایت مطلقۀ خمينى و خط لاعِنيه است، و در نتیجه طبيعى مینماید که خمينى و نظام ولایت مطلقه اش، دشمن ابــدى آزادى و مردمسالارى و کثرتگرایی باشند، و خــواستاران آن را اعــدام، زندانى، و آواره سازند. و بالاخـره در آخر همین مــوضوع، بد نيست که از کتاب سلیم بن قیس هلالی  به نام اسرار آل محمد!، که الفبای تشیع صفــوی بحساب می آید و بعنــوان اوليـن کتاب شيعه هم از آن یاد می کنند، و همچنین در سايۀ نظـام ولایت مطلقه به کرات و با اجازۀ وزارت ارشادش!! تجديد چـاپ شده و می شود، دو جمله را نقل نماييم، دراين کتاب چاپ دوازدهم آن!! چنين میخوانيم: هنگامی که جبرائيل از طرف خدا وحى آورد، به قصد تحويل آن به على بود و براى على آورده بود، اما هنگام تحويل دادن، اشتباها!! آن را تحويل محمد داد!!. يا اینکه میگويد: هنگامی که ابوبکر (خلیفۀ اول) در سقيفهٴ بنی ساعده به منبر رفت، خود ابوبکر نبود که به آنجا رفت، بلکه شيطان بود!! که در ظاهر ابوبکر سخنرانى کرد!!. جهت دست یابی به خرافات و عداوت بيشتر و آگاهى بر شيعه گری صفـوی و درک ماهیت وحدتِ خمينى با سُنیهاى در امان!! و اتحـادی که مورد نظر خط لاعنيه است، به متن کتب ذکر شده مراجعه شود.

رابطۀ خمينى و نظام ولایت مطلقه با مردم شيعه

اما چگونگى رابطۀ خمينى و نظامش با مردم مسلمان شيعه جاى دقت و توجه بيشترى است، چرا که خمينى و نظامش به نام شيعه و تشیع و ترویج فرقۀ شيعه (نظرا و عملا) ظاهر شده است، و طبعا نتايج و عواقب اين همه خيانت و جنايت و عداوت و خرافه گرى، بيشتر متوجه شيعه و شيعيان می گردد، و اکثراً به نام آنها تمام می شود، کما اينکه جنايات و عداوتها و خرافه گريهاى صفويان به نام شيعه تمام شد، بگذریم از اینکه جِهات و جَریانات استعماری هم زياد تلاش ميکنند تا عملکردها و خرافه هاى خمينى و نظامش به گردن اسلام و مسلمين بيفتند. علی ای حال، خمينى و نظام استبدادى و مطلقه اش، از چند جهت براى شيعه و شيعيان مصيبت بار بوده است، به حدى که اين مصائب براى غير آنها (عليرغم همۀ عـداوت ها و کينه تـوزی ها) به مراتب کمتــــر؟! بوده است. و کارى که خمينى و نظامش باشيعه و شيعيان کردند کسى ديگر نمی توانست چنين بکند، مگر صفويان!، که البته خمينى هم ادامه دهنده و تکميل کنندهٴ کار و برنامۀ آن قاتلان وحشى و خائن به اسلام و مسلمين و شيعه و شيعيان بوده است. جهت اثبات این واقعیت، رابطهٴ خمينى و نظامش را با شيعه و شيعيان از سه جــهت مورد تــوجه قرار می دهيم: اول از جـــهت دولتى کردن و بدنام سازى شيعه و تشیع. دوم از نظــــر خرافى و استبــدادی کردن بیشتر شیعه گری. و سوم در بُعـــــد قتلِ عام شيعيان و قلع و قمع مخالفان ولايت فقيه (که هم شامل اهل تشیع عرفی است، که عقيده شان مبنى بر ظهور مهدى و عدم مشروعيت دولت غير معصوم است، و هم در برگیرندۀ شيعيانى است که نه مهدوى هستند و نه ولايت فقيهى می باشند، و بیشتر اینها شیعیان عصری و متحول بحساب می آیند، و اکثرا به اسلام اجتهادی نزدیک هستند.

اولين کارى که خمينى و نظامش با شيعه و شيعيان کرد (مانند صفويان) اين بود که آنها را به خدمت دولت استبدادى و نظام فرقه گرا و مبنى بر ولايت مطلقۀ فوق زمان و مکان در آورد، دولت و نظام و ولایتی که ميتوان آن را یکی از محصولات بسیار نکبت بار خمینی و ناشی از عقايد خرافى و لاعِنيهٴ خمينى بحساب آورد. بر اين اساس ، ولايت طلبان خواستند که به نام عموم شيعه و شيعيان آنچه که نامش جنايت و خيانت و خرافات است، به روشى بسيار عقب مانده و غير معقول مرتکب شوند، در حالی که هدفشان قدرتمدارى و انحصار گرى و به تصرف درآوردن ثروت و سرمايۀ مملکت و تسلط بر مردم و همۀ اقوام ايران بود. بدين ترتيب، تشیع و شیعه گری در ایران به ابزار نظام استبدادى و مطلقه مُبَدل گشت و کارش توجيه سرکوبگرى و مردم کشى و خيانت پيشگى و مافياگرى گرديد. و در اين ميدان، ميليون ها و بلکه بالا تر از ميليونها فرد از مردم ايران و خاصتا از ميان شيعيان، قربانى اين جنايتکاران و خيانتکاران شدند: هم از طریق کُشتن و به کُشتن دادن، و هم بوسیلۀ فشارهای استبدادی و زدگى و بیزاری از وضعى که نظام ولایت مطلقه بوجود آورد و منجر به فرار بسیاری از ایرانیان گردید. بگذریم از اینکه مردم داخل ایران نیز در سایۀ نظام ولایت مطلقه و در وضعی خوفناک و خفه کننده، اکثرا در فقر و محرومیت دست و پا میزنند، و بسیاری نیز به سبب یأس و بیچارگی به فساد و ترياک و فحشاء کشيده شده اند، بحدی که بسیاری از مردم مسلمان ایران در سایۀ حاکمیت استبدادی و ظالمانۀ ولایت مطلقه حتی نسبت به دین و دینداری نیز دچار سُست ایمانی و بی اخلاقی گشته اند، و بدین شیوه، نظام ولایت مطلقه مردم ایران را بجای هدایت بسوی توحید و اسلامیت، آنها را به سراشیب انحطاط و بی دینی سـوق داده است. و طبعا مسئول اولِ همۀ اين مصائب، نظام استبدادى و نظام خون و خرافات ولایت مطلقه است. و نکتۀ پراهميت اينست که اين مسائل بيشترش در ميان شيعيانى که خمينى و نظامش از آنها دم ميزند بوقوع پيوسته است، و اين همه فساد و خرافه گرى و بدنامى، که بنام شيعه و شيعيان مشهورشده، و حتى گاهاً شيعه و شيعيان مساوى با خمينى و نظامش تصور ميشوند، حاصل کار خمينى و نظام ولايت مطلقه و روش لاعنيهٴ خمينى و پيروانش میباشد. آری؛ خمينى فرزند واقعى صفويان و حاصل جعليات غير معقول آنها و مُکمل عداوت و لاعنيت و کينه توزى آنهاست، همانطور که نظامش دنبالهٴ نظام صفوى و اجراء کنندهٴ نيات و برنامه های شوم صفويان است، و بدیهی است که پايه و اساس هر دو نظام شرک و استبداد و لاعِنيت است، همچنانکه منابع مذهبى و فرهنگى و عزادارى و...... در میان آنها مُشترک میباشد. وهمین است که در نظام ولایت مطلقه و کلا در خط لاعنيه امکان ندارد که اسامی صحابهٴ رسول، یا نامهای ابوبکر و عمر و عثمان و..... تحمل شود، وبدین خاطر درمیان اهل تشیع، اسامی صحابه وخلفای راشد بکلی حذف شده اند. اما خيلى ساده و بوفور اسامی مجوسی وصفوی وشاهنشاهی وغربی و نیز نامهای کاملا شرک آمیز مثل عبد العلی، عبد الزهراء، عبد الحسین، عبد الجعفر، عبد الباقر، عبد الرضا، عبد المهدی و...... در ایران و در میان شیعیان رایج هستند، تا جایی که حتی نام فرماندهٴ سپاه پاسداران نظام ولایت مطلقه رحيم صفوى! است، که خودش منعکس کنندۀ پيوند عميق نظام صفوی و استبداد ولایت مطلقه و ماهیت یکسان اين دو نظام سرکوبگر و خيانت پيشه و عقب مانده است.

دومين کارى که خمينى و نظام ولایت مطلقه اش (مانند صفويان) با شيعه و شيعيان کرد اين بود که خط تشیع را که میبايست خط حسین و استبداد ستیزی باشد، از طرفى به خط شرک و استبداد و تبعیض مُبدل ساخت، و اميد مردمان مظلــوم و زیر سلطه و غــارت شده را نسبت به خط تشیع بکلی بر بــاد داد. و از طرف ديگر خط تشیع را که می بایست راه اتحـاد مسلمين و امت واحده را باز نمايد، به راهی تبـديل کرد که کينه توزى، لاعِنّيت، و تقيه بازى جزو ارکان و ذات و ماهیت و روش آن گرديد، بنحوی که امروزه نمادهای شیعه و تشیع عبارتند از: مهدی بیا مهدی بیا، عصمت و انتصاب الهی، مصحف فاطمه و قرآن مهدی، سَبّ و لعنت صحابه و خلفای راشدین، خودزنی و قمه زنی عاشوراء، مقبرۀ ابولؤلؤ و مراسم عُمرکشان، عبدالعلی و عبدالحسین و عبدالمهدی، مُهر و زیارت کربلاء، زهراء زهراء، کلبهای امام رضا و زیارات مشرکانه و از این چیزها گردیده است. وطبعا این بزرگترین خسارات است: آیا غیر از اینست که خنثی سازی اهـداف یک خط و منهـــج، حد اکثر ضربه ای است که میتوان بر پیکرۀ آن خط و منهج وارد کرد؟! مگر خط علی و حسین، خط توحید و استبدادستیزی و آزادیخواهی نبود؟! حال آیا غیر از اینست که صفویه و خمینی آن را به خط شرک و خرافات و استبداد و تبعیضات مُبدل کردند؟! اینست فرق تشیع علوی و تشیع صفوی! ، و همین است که شهید شریعتی، تشیع صفوی را مسخ کننده و منحط کنندۀ تشیع علوی قلمداد میکند. آری؛ روزگاری علوی بودن، مظهر مسلمانی و آزادیخواهی بود، ومحل افتخار اکثر مسلمین گشته بود، و حتی فقهاء و ائمۀ مذاهب از جمله ابوحنیفه و امام شافعی در جهت گیری سیاسی علوی و مدافع علویان بحساب می آمدند، و زمانی که زید بن علی قیام کرد، خود ابو حنیفه مورد سؤال قرار گرفت که چرا ایشان را در قیام مسلحانه همراهی نکرده است؟! اما امروزه تشیع و شیعه گری در سایۀ شوم صفویه و ولایت مطلقه، مظهر شرک و خرافات و نماد استبداد و عِصمت و بُت پرستی شده و از علی و حسین و فرزندان ائمۀ دیگر بُت ها و صنم ها ساخته اند. بنابر این، صفویه و خمینی و نظام ولایت مطلقه، نه تنها خدمتی به خط علی و حسین و به تـوحید و اسلامیت نکردند، بلکه خسارات بی پایانی را بدان وارد ساختند و آن را مسخ و عقیم کردند. در همین رابطه مقالۀ تولد دوبارۀ اسلام از علی شرعتی بسیار خواندنی است. و همین است که امروزه بیشتر منابع عقيدتى و مذهبی و تاريخى و سياسى شيعه، که اکثرا حاصل دورهٴ صفوى و بعد ازآن و تا دورۀ خمینی هستند، خالى ازصحت و اعتبار ميباشند، و حتی استناد به آنها هرکتاب و سندی را مخدوش میسازد. و اما بدتر از مخدوش بودن منابع تشیع صفوی، تکيه بر آنها و اجراى آنهاست، که بسیار مصيبت بار خواهند بود و خطرات بيشترى را براى همگان بدنبال خواهند داشت، بحدی که کار مسلمين صرف خرافه گرى و نابودى همديگر و دشمنى غيرموجه با ديگران وهمۀ اطراف خواهد شد. و همچنین در رابطه با منابع شیعه، نکتۀ جالب اينست که نزد صفویه وخمينى آنچه که کمترین بهاء بدان داده شده، کتاب نهج البلاغه از علی بن ابی طالب است!! ، بنحوی که مثلاً آقاى خمينى که دهها کتاب و رساله وحاشيه نويسى ازخود بجا گذاشته (که مملو ازخرافات عجيب وغريب وآکنده ازعداوت ولاعنّيت است)، حتى يک جزوۀ آنها دربارۀ نهج البلاغه نيست!! بعبارت ديگر، خمينى درمورد نهج البلاغه که میبايست پایۀ کار يک شيعهٴ صادق باشد، يک مقاله را هم ننوشته است!!، وطبعا نسبت به قرآن نیز چنین کرده است، و این بی توجهی: یا بدلیل تضاد ماهیت آنها و کار خمینی بوده، يا اينقدر مشغول خرافات بوده که وقت نکرده است، و يا اینکه لياقتش را نداشته است. لازم بذکر است که اکثر نوشته های خمینی حاشيه نويسى بر آثار آخوندهاى ديگر است، وبعد ازآن آنها را به نام خود ثبت کرده است. در این باره این متن مُختصر: فهرست کُتُب خمینی تا حدی روشنگر است.

و سومين کاری که نظام ولایت مطلقه در حق شيعيان مرتکب شده تعذیب و تهجیر و کشتار آنهاست (مانند صفويان که تا توانستند سُنى کشى و مسلمان کشی کردند، و بعد از تثبيت قدرت سیـاسی، نوبت قتل و کشتار شيعيان رسيد، و در این راستا حتى به اطرافيان و اعضاى خانـواده ها و شاه زادگان خود هم رحم نکردند). آری، تعذیب و تهجیر و کشتار شيعيان در طول دو دهه اى که نظام ولایت مطلقه بر ايران حکومت استبدادی بر قرار کرده واقعا بی سابقه بوده است، و بحق اين دورۀ کوتاه جزو سياه ترين دورانها در تاريخ مردمان شیعه بوده است. و آنچه در اين دو دههٴ سیاه بر سر مردم ایران و شيعيان رفته است، اعم از قتل و زنـدان و شکنجه و آواره سازی و...... بر همگان آشکار است و به ارقـام میلیونی رسیده است، و طبعـا در این راستا کسی نیز در امان نمانده است. ازشعار مرگ برضد ولایت فقیه بگذریم که اصلا علیه مراجع شیعه علم شده، بلکه هرکس وجریانیکه ازمحدودۀ حزب فقط حزب الله، رهبر فقط روح الله خارج بوده (از شیعه و غیر شیعه) زیر تیغ نظام ولایت مطلقه قرار گرفته است. اینست که درست است دورۀ طولانى و فاجعه بار صفويه منشاء مشکلات اساسى برای شيعه و شيعيان بوده است، اما فی الواقع از روزی که نظام ولایت مطلقه در ایران به حاکمیت رسیده، مردم ایران و از جمله شیعیان آن شاهد روز خوشی نبوده اند، و در سایۀ سیاستهای فرقه ای و استبدادی و توسعه طلبانۀ این نظام استبدادی، همۀ ایران به ویرانه ای تبدیل گردید و مردمانش دچار اشد رنج و عذاب و قتل و آوارگی شدند، بدین صورت که: قبل از هر چیز با روی کار آمدن نظام ولایت مطلقه، به دلیل نادیده گرفتن حقوق اساسی همۀ اقوام و جوامع مذهبی و مسلکی و عدم برسمیت شناختن احزاب و سازمانهای سیاسی، جنگ داخلی شروع شد، جنگی که در آن هزاران هزار فرد ایرانی قربانی آن شدند. و طبعا این جنگ و خونریزی سالها ادامه یافت، تا بالاخره نظام ولایت مطلقه توانست از روی خون و اجساد همۀ جهات مذهبی و سیاسی درایران بگذرد و بر همۀ مناطق ایران سلطۀ استبدادی تحمیل نماید، سلطه ای که هیچ وقت تثبیت نخواهد شد، و اقوام و جوامع آن منتظر روز و فرصتی هستند که توان مقابله با نظام ولایت مطلقه را پیدا کنند و این سایۀ شوم را زائل نمایند. اما هنوز جنگهای داخلی چند ساله و خونین و پر جنایت تمام نشده بود که نوبت به جنگ با حکومت استبدادی عراق رسید، جنگی که بزرگترین علت آن، سیاستهای توسعه طلبانۀ نظام ولایت مطلقه و به اصطلاح سیاست صدور انقلاب و در واقع سیاست صدور فرقه گری به عراق بود، سیاستی که ۸ سال تمام ایران را غرق خون و ویرانی نمود، و علاوه بر ویرانی کل اقتصاد ایران و عراق، از نظر جانی نیز خسارت میلیونی بجا گذاشت، و بسیاری از شهرها و مناطق جنگی خالی از سکنه گردید، بنحوی که حالا نیز بسیاری از مناطق مرزی ایران (و نیز عراق) هنوز هم اسیر مصائب این جنگ خانمان سوز هستند، و مردم مناطق بسیاری در غرب و جنوب ایران فعلا هم در حالت آوارگی بسر می برند. و طبعا این جنگ صدها هزار خانواده را یتیم و بی سرپرست نمود، و یکی از علل فحشاء و تن فروشی گستردۀ بعدی در ایران، آوارگی زنان شوهر کُشته است. لکن مصائب مردم ایران و مردم شیعه به اینجا خاتمه نیافت، و بعد از جنگِ خسارت بارِ نظام ولایت مطلقه، که با نوشیدن جام زهر توسط خمینی پایان یافت، این بار نوبت به قتل عام زندانیان سیاسی رسید، که قربانیان آن را هزاران و حتی سی هزار زندانی ذکر میکنند. البته در طول این مدت فرار مردم ایران به خارج و بسوی بلاد غربی نیز ادامه داشته و فرار مغزها از ایران به امری عادی تبدیل شده است، و طبعا اگر اوضاع چنین پیش برود (که بصورت بدیهی درسایۀ نظام ولایت مطلقه بدتر نیز میشود)، فرار مغزها ولیاقتهای ایرانی شتاب خواهد گرفت وضربه ای مهلک حتی به آیندۀ ایران وارد خواهد ساخت. همچنین از اعدام روزانۀ مردم بخاطر جرائم عادی میگذریم که بطور متوسط روزی نیست که چند نفر در ایران اعدام نشوند، جرائمی که مسئول اولش بدلیل قفل و رکود همۀ راهها و همۀ آزادیها و تحمیل استبداد ۲۰ ساله، نظام ولایت مطلقه و رؤساء و عمال نالایق و مستبد آنست. همان ۲۰ سالی که به نام شيعه و شيعيان سپرى شده و هر جنايت و خيانتی که روى داده، روپوش شيعه و شیعه گری داشته است (در تبليغــات داخلى هر چيزى براى شيعه و بنام شيعه و برای شیعیان بوده، اما در تبليغــات خارجى و علنى، اسلام و شيعه گری با هم مصرف شده اند). البته باید دانست که اين تنها شيعيان ايران نبوده و نيستند که در سایۀ نظام ولایت مطلقه دچــارعذاب و قتل و آوارگی شده و می شوند، بلکه شيعيان عراق نیز درجنگ و بعد از جنگ، و شيعيان افغانستان در دوران جنگهاى داخلى، و شيعيان پاکستان در نزاعهاى فرقه اى، و شيعيان لبنان در جنگهاى داخلى و..... همه و همه بنابر دخالت ها و تحريکات نظام ولایت مطلقه، و با سلاح ها و کمک هاى مالى آن (که از ثروت هاى مــردم ايران هزينه میکند) دچار همین بلایا و مصائب گشته اند، بــدون اینکه واقعا این بیچــارگان نیز چیزی بدست آورده باشند، الا اینکه قربانی سیاسات فــرقه ای و استبدادی نظـــام ولایت مطلقه شده اند. و اکنـــون کــار بجايى رسيده که هر شيعه ای در همه جا در مَظان اتهـــام قرار دارد که نکند با نظام ولایت مطلقه مُرتبط باشد، يا مبادا ماٴمــور نظـــام ولایت مطلقه براى قتل و کشتار مخالفين باشد، و طبعا همۀ اينها خسارات بی پایان و جبران ناپذیری است که نظـــام ولایت مطلقه براى شخصيت تشیع و شيعيان به ثبت رسانده است. بـــدین ترتیب، عقايد و عملکرد و روش خمينى و نظام ولایت مطلقه اش در تضاد با تمام مردم ايران، اعم از شيعه و سنى و مسلمانان اجتهــادى و در تضاد با دین اسلام و مسلمين جهــان است. و بر این اساس باید گفت که همۀ اطـراف و جهـات در ایران ازاین نظام فرقه ای و استبدادی و مخرب بریء و بیزار هستند، و مسلوب الإراده شدن مردم و ممنوعیت انتخابات آزاد در ایران، بیانگر این برائت و بیزاری از طرف همۀ اقوام و جوامع ایران است.

ادامه دارد...................