بسم الله الرحمن الرحیم

مـــــــــواضع ســـــــــه ضلعـــــــــی

بطور کلی و تا حـال موضع گیریها در میان مردم و نزد جریانات فکری و سیاسی دو ضلع و دو بعد داشته اند: یکی موضع موافق و هم رأی و دیگری موضع خصمانه و دشمنانه. به عبارت دیگر، اتخاذ مواضع اکثرا اینطور بوده است: یا از ماست! یا بر ماست!. و طبعا نظر و عمل متعصبین و رؤسای استبدادی و استعماری نیز بهمین صورت می باشد. اما آنچه موحدین آزادیخواه (به تبعیت از قرآن مُنزَل) روی آن تأکید کرده و میخواهند آن را طرح و ترویج نمایند، مواضع سه ضلعـی و سه بُعدی و سه وجه کردن موضع گیریهاست، بدین ترتیب که: هر کسی و هر حزب و سازمانی و هر نظام و حکومتی، در رابطه با افکار و عقاید مختلف و جهات و موضوعات متعدد می تواند دارای یکی از این مواضع اساسی باشد:

۱- میتواند موضع موافق و هم رأی داشته باشد، در ابعاد نظری و عملی.

۲- میتواند موضع مخالف و متفاوت داشته باشد، در ابعاد نظری و عملی.

۳- میتواند موضع جنگی و مسلحانه داشته باشد، در ابعاد نظری و عملی.

و حاصل مستقیم این وضع جدید و این میدان سه ضلعی، همانا آزادی، مردم سالاری، و کثرت گرایی است، چیزی که وجود آن در یک میدان دو ضلعی ناممکن و محال می باشد. زیرا وقتی که بعد از خود و نظرات و روش خود چیزی جز دشمن جنگی دیده نمی شود؛ و جز خود و مواضع و اهداف خود کسی به رسمیت شناخته نمی شود (و حق وجود به دیگران داده نمی شود) و در این راستا راه انحصارطلبی در پیش گرفته می شود؛ چگونه آزادی و مردمسالاری و کثرتگرایی میتواند ظهور نماید؟! چنین امری غیر ممکن است. اما زمانی که این اصل به رسمیت شناخته شد که: بعد از خود و راه و روش خود، راه و روش دیگری هم وجود دارد (متفاوت یا مخالف و حتی متضاد)، آنگاه میتوان امید داشت که دروازۀ آزادی و مردمسالاری و کثرتگرایی باز شود و عبور از وضع استبدادی مُیَسَّر می گردد. لازم به ذکر است که مواضع نظری و عقیدتی (در بیشتر موارد و در صورت وجود انسجام و التزام) مقدمۀ مواضع عملی هستند، و هنگام بوجود آمدن زمینه ها، مواضع نظری و عقیدتی منتهی به مواضع عملی و سیاستهای اجرایی می شوند. عکس این واقعیت نیز درست است، و معمولا مواضع عملی و عملکرد سیاسی، بیانگر مواضع نظری و عقیدتی هستند و از آنها سرچشمه می گیرند.

البته باید دانست که در هر یک از این مواضع اساسی سطوح متعددی وجود دارد، و هیچیک را نمی توان در یک سطح و میزان و در یک وجه و انگیزه خلاصه کرد. و مثلا دربارۀ توافق و هم رأیی سطوح و مراحلی وجود دارد که از توافق و هم رأیی در اصول گرفته تا توافق و هم رأیی در فروعات و جزئیات را دربر می گیرد. بنابر این، همانطور که توافق و هم رأیی میتواند در اصول اساسی خلاصه شود، همین توافق و هم رأیی میتواند به حداکثر خود برسد و بالاخره به اتحاد و همبستگی منتهی گردد. این مسئله در رابطه با موضع مخالف و متفاوت هم صدق میکند، و در آنجا نیز مراتب و درجاتی وجود دارد و همۀ مخالفان و دگراندیشان در یک سطح و مرتبه قرار نمی گیرند. اینست که هر مُخالف و مُتفاوتی باید بصورت جداگانه ارزیابی و نگریسته شود، و میزان تخالف و تفاوتِ آنها مستقلانه مورد توجه و مدنظر قرار گیرد. دربارۀ موضع جنگی و مسلحانه هم قضیه بهمین منوال است، و در آنجا نیز نباید از شدت و نرمش مواضع غفلت نمود، و همانطور که موضع جنگی و مسلحانه میتواند خفیف و حداقلی باشد، این امکان هم وجود دارد که چنین موضعی به حداکثر شدت و حِدَّت برسد. هرچند متأسفانه در میدان دشمنیها کار از شدت و حِدَّت هم عبور میکند و کمتر چیزی مراعات می گردد؛ و تهمت و افتراء جانمایۀ مواضع می شود.

سازمــان مُـوَحِّدین آزادیخـواه ایـران

۹ جمادی الاول ۱۴۲۷ - ۱۵ خرداد ۱۳۸۵