بِسْمِ اللَّه وَ لَهُ الْحُكْمُ وَ إِلَيْهِ الْمَصِيرُ

چهار سرنوشتِ احتمالی برای قیام و اعتراضات کنونی

قیام و اعتراضات کنونیِ مردم ایران (که با مرگ مهسا امینی در بازداشتِ استبدادیان ولایت مطلقه شعله ور گردید) قبل از هر چیز وجهه و مایۀ حقوقی دارد، و مشخصا ناشی از پایمال شدن آزادیهای مدنی و فوران تبعیضات استبدادی و تقسیم مردم به «خودی و غیر خودی» می باشد. موضوع دیگر در رابطه با این قیام و اعتراضات مسئلۀ حجم و اهمیت آنست، و در این مورد باید گفت: سراسری بودن و گستردگی آن تا سطح مملکت و کشیده شدن آن به میان اقوام و مذاهب مختلف، اعتبار و اهمیت زیادی بدان بخشیده است، به نحوی که حتی مدارس و دانشگاهها را نیز فراگرفته است. همچنین این قیام و اعتراضاتِ مدنی و حق طلبانه بیش از انتظار بسیاری و خاصتا استبدادیان حاکم و متخوف «تداوم و استمرار» یافته است، و بر خلاف مصادر کذب و دروغ ولایت فقیهی چیزی دربارۀ فروکش و خاموشی آن (بعد از چهل روز) مشاهده نمی شود. و طبعا این خصایص (بر خلاف قیامهای قبلی که بیشتر انتخاباتی و اقتصادی و زودگذر بودند)، نقطه های قوّتِ این قیام و اعتراضات را تشکیل می دهند. حال سرانجامِ این قیام و اعتراضات چه خواهد شد جای بحث و مناقشه است، و لکن اصل قرار دادن «آزادی و استقلال» و تعامل عقلانی با تجربیات تاریخی و امروزه نقش زیادی در به ثمر رسیدن این مبارزۀ بر حق و آزادیخواهانه ایفاء می کند. و  اهمّ احتمالات را می توان چنین بر شمرد:

۱- قیام و اعتراضات کنونی ایران (که حالا وارد چهلمین روز خود شده) در سایۀ وُسعت گرفتن آن و مشارکت اقشار مختلف مردم (نه فقط جوانان) می تواند تداوم و استمرار یابد و مبارزه را به سرانجام برساند. در غیر این صورت ممکن است سرکوب و موقتا خاموش گردد.

۲- این قیام و اعتراضات (اگر وسعت یابد و تظاهرات و اعتصابات مردمی عمیق و فراگیر شود) می تواند نظام ولایت مطلقه را وادار به پذیرش تغییرات اساسی نماید (مانند استعفای خامنه ای و همه پرسیِ قانون اساسی و برگزاری انتخابات آزاد)، چیزی که ماحصل آن مصالحۀ ملی و اوضاع و نظام نوینی خواهد بود.

۳- خیره سری مُستبدین ولایت مطلقه از یک طرف و میلیونی شدنِ تظاهرات و اعتصابات از طرف دیگر (به احتمال قوی) سقوط و سرنگونی نظام ولایت مطلقه را در پی می آورد، کاری که ممکن است با انشقاق نیروهای مسلح و هجوم مردم به مراکز استبداد و سرکوبگری متحقق شود (همانند ۲۱ بهمن ۱۳۵۷).

۴- عدم انشقاق در نیروهای مسلحِ ولایت فقیهی و استخدام همدستان منطقه ای و همچنین تدخلات دوگانۀ خارجی در برابر قیام و انقلاب مردمی (با توجه به سابقۀ دشمنی دُوَل استعماری با آزادی و مردمسالاری در جهان اسلام) میتواند اوضاع را بهم بزند و کار را به جنگ داخلی بکشاند.

از نظر موحدین آزادیخواه حالت دوم بهترین و حالت سوم بعد از آن قرار می گیرد. کمااینکه حالت اول بدترین و مایۀ تداوم نظام ولایت مطلقه و استمرار وضع مصیبت بار موجود می شود. اما حالت چهارم مجهول می ماند و ممکن است از حالت اول بهتر و یا شبیه آن و پر ماجرا واقع شود.

 

 

 

 

سازمان موحدین آزادیخواه ایران

۱ ربیع الاول ۱۴۴۴ - ۴ آبان ۱۴۰۱