بسم الله الرحمن الرحيم

توازن و هم وزنی؛ اساسِ صلح و همزیستی

ادعای نظام ولایت مطلقه مبنی بر وحدتِ شیعه و سنی من البدایه مُفتضح و رُسوا بود، و افتضاح و رسوایی آن لااقل بعد از تحمیل قانون اساسی فرقه ای - ولایت فقیهی به اثبات رسید، زیرا مدعیان ولایت فقیهیِ وحدت شیعه و سنی قبل از هر چیز فرقه باز و لعنتچی بودند، و مرحوم احمد مفتی زاده نمونۀ قربانیان این ادعای دجالانه و دروغین قلمداد میشود، همان کسی که به قانون اساسی ولایت فقیهی نه گفت و حاضر نشد آن را تأیید نماید. بدین ترتیب امروزه صحبت از اتحاد شیعه و سنی از طرف نظام ولایت مطلقه مُضحکه ای بیش نبوده و حتی مسخره بحساب می آید، چرا که در نظام ولایت مطلقه (بگذریم از اهل سنت و از جریانات توحیدی و آزادیخواه)  حتی جریانات شیعی و مراجع شیعه نیز سرکوب و خفه شده اند. و آنچه امروزه در رابطه با نظام ولایت مطلقه به صورت بالفعل مطرح است اینست که این نظام بجای اتحـــاد و همبستگی با مسلمین و جریانات اسلامی، با دشمنان اسلام و مسلمین و استعمارگران غربی متحد و هماهنگ شده و مانند صفویان با آنها جبهۀ مشترک تشکیل داده است؛ و در همان حـــال جهت تثبیت موقعیتش و جلب اعتماد استعمارگران و مشخصا اثبات مفید بودنش برای آنها هر روز در سرکوب مردم ایران و لعنت و نفرین اهل سنتش افراط بیشتری بخرج می دهد؟! و همین است که عُمال استبداد ولایت مطلقه بجای پاسخ بدین بدیهیات به شمشیرکَشی متوسل میشوند، و حتی افشاگران این قضایای مُسلَّمه را به قتل و نابودی تهدید می کنند؟! و نمونۀ صریح این حقیقت را در افشاگری روی سخنرانیهای بیژن جارچی (مهدی دانشمند) مبنی بر اعلام لعنت و حرام زادگی مسلمین بخوبی مشاهده نمودیم؛ کمااینکه دیدیم که سماء و اعضایش چطور در پیامهای خصوصی و عمومی (بنابر افشاگری روی این موضوع و اتحـاد دجـّالی) از طرف عُمال مرموز ولایت فقیهی به قتل و نابودی (تِرور) تهدید شدند. حال تصور کنید که اگر کسان و جریاناتی در داخل ایران و به صورت علنی چنین افشاگریهایی را به عمل آورند چه بلایی بسرشان خواهد آمد و چه سرنوشتی پیدا خواهند کرد؟!

اینست که به عنوان موحدین آزادیخواه راسخانه معتقدیم که باید توازن و هم وزنی - توازن قوا وجـــود داشته باشد، تا مصالحه و همزیستی در جهــان و بین فِرَق و طوایف مختلف و بین استبدادیان و مردمان زیر سلطه جــامۀ عمل پوشد. بدیهی است که مسئلۀ مصالحه و تنازع از دیگر امور زندگی جدا نیست، و همانطور که با وجود توازن و هم وزنی خیلی چیزها در زندگی حل می شوند، در امر مصالحه و همزیستی نیز وضع بهمین منوال است و بدون وجود آن (و در عدم توازن قوا) چیزی به بار نخواهد نشست. بنابر این؛ هر کسی و هر جامعه ای که بخواهد دیگران از او حساب ببرند، باید خودش چیزی باشد؛ نه مانند ایران که تشیع صفوی در آن حکومت مطلقه و نظام ولایت مطلقه تشکیل داده؛ و آنگاه به هوای خودش دیگران را هم سرکوب و لعنت می کند؛ و هم آنها را به اتحاد و همبستگی فرا میخواند؟! برای مثال میتوان بدین امر خوب توجه کرد که همین مستبدین لعنتچی (که آشکارا مردم ایران و مسلمین جهان را به بازی گرفته اند) چگونه از دُوَل استعمارگر غربی خیلی خوب و به دقت حساب می برند؟! چونکه آنها وجود دارند و قدرت دارند و نمیتوان آنها را نادیده گرفت؟! اما کسانی که سرکوب و لعنت میشوند و حرام زاده اعلام می گردند؛ لابد به دشمنان خود اثبات کرده اند که سرکوب و لعنت آنها زیاد خطرناک! و چندان هزینه بردار! نیست. و در نتیجه استبدادیان بلاخوف و واهمه در حق آنها مرتکب سرکوب گری و لعنت و نفرین می شوند؛ و در این رابطه حتی مُدعی و طلبکار بوده و افشاگران را تهدید به نابودی می کنند؟! بنابر این، چه مصالحه چه اتحـاد با دست خالی بوجود نمی آید، بلکه تحقق چنین امری مُحتـاج توازن و هم وزنی است، و رفتن به میدان مصالحه یا اتحاد با دست خالی! جز استخفاف و استهزاء و غیر از بازیچگی و آلت دستی محصول دیگری ندارد.

البته معلوم است که مسلمین، اعم از سنی و شیعی و اهل حدیث و اهل اجتهاد و..... (و اصلا همۀ فرق و ادیان بشری) بجز مصالحه و همزیستی راه و چارۀ دیگری ندارند، و سماء خودش منادی مصالحه و همزیستی بین آنهاست، کاری که چندان سخت و دشوار نیست، لکن استبدادیان و استعمارگران مانع آن هستند. و به تأکید نظامهای استبدادی و از جمله نظام ولایت مطلقه در ایران صد فی سبیل الله و مانع اصلی مُصالحه و همزیستی بین مسلمین میباشند. و طبعا مشکل اصلی اینست که استبدادیان و عُمالشان (بنابر اتکاء به زور و توان سرکوبگری) گوششان به سخن و موضع کسی بدهکار نیست؛ و همین است که مسلمین باید توان و قُوَّتی داشته باشند تا بوسیلۀ آن به استبدادیانِ قدرت پرست فشار بیاورند و مصالحه و همزیستی را بر آنها تحمیل نمایند. و آیۀ: وَأَعِدُّوا لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ در همین راستا نازل شده است. در غیر این صورت و با غفلت و اِنزوای مسلمین هرگز کاری پیش نمی رود؛ و استبدادیان نیز بعنوان مانع اصلی مصالحه و همزیستی در میان مسلمین باقی می مانند. پس با دست خالی و بدون توازن با طرف مقابل، نه مصالحه و همزیستی بوجود می آید، نه اتحاد و همبستگی. مثلا آیا غیر از اینست که تنها آزادیخواهی وسیع و عمیق مردم ایران میتواند استبداد ولایت فقیهی را به نظامی آزاد و مردمسالار و کثرتگرا تبدیل نماید؟! آیا غیر از اینست که بدون فشار و قدرتی کارآمد ممنوعیت لعنت صحابه و مسلمین در ایران غیرممکن است؟! آیا غیر از اینست که تخریب و یا تبدیل مقبرۀ ابولؤلؤ تنها در سایۀ وجود طرفی توانا و خواست جهانی مسلمین جامۀ عمل می پوشد؟! آیا غیر از اینست که آزادی مساجد و معابد برای هر مذهب و منهجی و در هر شهر و منطقه ای نیازمند اصرار توانمند محروم شدگان است؟! و آیا غیر از اینست که تبدیل قانون اساسی فرقه ای به قانون اساسی ایرانی؛ نیازمند خواست و فشار قدرتمندانۀ همۀ اقوام و جوامع مذهبی در ایران است؟! آری؛ باید طرفی وجود داشته باشد؛ تا طرف دیگر از آن حساب ببرد؛ و این یک قانون طبیعی است.

سازمــان مــوحدین آزادیخــواه ایــران

۵ ربیع الثانی ۱۴۳۰ - ۱۲ فروردین ۱۳۸۸