بِسْمِ اللَّه وَ
لَهُ الْحُكْمُ وَ
إِلَيْهِ الْمَصِيرُ
چهار سرنوشتِ احتمالی برای قیام و اعتراضات کنونی
قیام و اعتراضات کنونیِ مردم ایران
(که با مرگ مهسا امینی در بازداشتِ استبدادیان ولایت مطلقه شعله ور گردید)
قبل از هر چیز وجهه و مایۀ حقوقی دارد، و مشخصا
ناشی از پایمال شدن آزادیهای مدنی و فوران تبعیضات استبدادی و تقسیم مردم
به
«خودی و غیر خودی»
می باشد. موضوع دیگر در رابطه با این قیام و اعتراضات مسئلۀ حجم و اهمیت
آنست، و در این مورد باید گفت: سراسری بودن و گستردگی آن تا سطح مملکت و
کشیده شدن آن به میان اقوام و مذاهب مختلف، اعتبار و اهمیت زیادی بدان
بخشیده است، به نحوی که حتی مدارس و دانشگاهها را نیز فراگرفته است. همچنین
این قیام و اعتراضاتِ مدنی و حق طلبانه بیش از انتظار بسیاری و خاصتا استبدادیان حاکم و متخوف
«تداوم و استمرار»
یافته است، و بر خلاف مصادر کذب و دروغ ولایت فقیهی چیزی دربارۀ فروکش و
خاموشی آن (بعد از چهل روز) مشاهده نمی شود. و طبعا این خصایص (بر خلاف
قیامهای قبلی که بیشتر انتخاباتی و اقتصادی و
زودگذر بودند)، نقطه های قوّتِ این قیام و اعتراضات را تشکیل می دهند. حال سرانجامِ این قیام و
اعتراضات چه خواهد شد جای بحث و مناقشه است، و لکن اصل قرار دادن
«آزادی و استقلال»
و
تعامل عقلانی با
تجربیات تاریخی
و امروزه نقش زیادی در به ثمر رسیدن این مبارزۀ
بر حق و آزادیخواهانه
ایفاء می کند. و اهمّ احتمالات را
می توان چنین بر شمرد:
۱- قیام و اعتراضات کنونی ایران (که حالا وارد چهلمین روز خود شده) در سایۀ وُسعت گرفتن آن و مشارکت اقشار مختلف مردم (نه فقط جوانان) می تواند تداوم و استمرار یابد و مبارزه را به سرانجام برساند. در غیر این صورت ممکن است سرکوب و موقتا خاموش گردد.
۲- این قیام و اعتراضات (اگر وسعت یابد و تظاهرات و اعتصابات مردمی عمیق و
فراگیر شود) می تواند نظام ولایت مطلقه را وادار به پذیرش تغییرات اساسی
نماید (مانند استعفای خامنه ای و همه پرسیِ قانون اساسی و برگزاری انتخابات
آزاد)، چیزی که ماحصل آن مصالحۀ ملی و اوضاع و نظام نوینی خواهد بود.
۳- خیره سری مُستبدین ولایت مطلقه از یک طرف و میلیونی شدنِ تظاهرات و
اعتصابات از طرف دیگر (به احتمال قوی) سقوط و سرنگونی نظام ولایت مطلقه را
در پی می آورد،
کاری که ممکن است با انشقاق نیروهای مسلح و هجوم مردم به مراکز
استبداد و سرکوبگری متحقق شود (همانند ۲۱ بهمن ۱۳۵۷).
۴- عدم انشقاق در نیروهای مسلحِ ولایت فقیهی و
استخدام
همدستان منطقه ای و همچنین تدخلات دوگانۀ خارجی در برابر قیام و انقلاب مردمی (با توجه به سابقۀ
دشمنی
دُوَل استعماری
با آزادی و مردمسالاری در جهان اسلام) میتواند اوضاع را بهم بزند
و کار را به جنگ داخلی بکشاند.
سازمان موحدین آزادیخواه ایران
۱
ربیع الاول ۱۴۴۴ - ۴ آبان ۱۴۰۱