سه سرود، سه جهت؛ سه هویت!

ای ایران ای مرز پر گهر: این سرود در دورۀ استبداد شاهنشاهیِ پهلوی ساخته و پرداخته شده و ماهیتی خاک پرستانه و نژادپرستانه و باستان گرایانه دارد، و ناسیونالیسم غربی آبشخور آن را تشکیل میدهد. این سرود علاوه بر اینکه مُبیَّن الحاد و سکولاریسم پهلوی است، در همان حال منکر هست و نیست اقوام ایران و اسلامیت و مسلمانی آنهاست، و در واقع علیه تاریخ و تمدن و ادبیات اسلامی سروده شده است.

 

ای ایران ای مهد عاشقان: این سرود اخیرا (همین اسفند ماه) توسط نهادهای نظام ولایت مطلقه ساخته شده و مأخوذ از سرود «ای ایران ای مرز پر گهر» است؛ و طبعا کار این فرقه بازان من البدایه جعل و تزویر بوده است. این سرود آشکارا ماهیت این نظام استبدادی - فرقه ای را منعکس می نماید، و علاوه بر خرافه گری تاریخی - فرقه ای، سرزمین ایران را خاص امام زمانِ صفویها نموده و هرچه غیر صفوی - ولایت فقیهی است در آن نادیده گرفته شده است. و حقیقتا این سرودِ غلیظ و بغیض بیشتر اعلام جنگ علیه دیگران است، و از طریق پایمال کردن اقوام ایران و مذاهب و مناهج مختلفۀ آن، شیعی گری صفوی - ولایت فقیهی را تحمیل می نماید.

 

دیده بگشا ای برادر: این سرود مربوط به اوایل انقلاب ۵۷ ایران بوده و در فضایی آزاد و برادرانه و انقلابی سروده شده است، و با تأثر از این وضعیت، ماهیتی اتحادی و عدالتخواهانه دارد و از مُحتوایی عام و فراگیر برخوردار است، و همۀ اقوام و مذاهب ایران را در بر می گیرد. علاوه بر اینها چنین سرود زیبا و خاطره انگیز و قابل قبولی مُستحق آنست که بعنوان «سرودی ملی و فرا قومی و فرا مذهبی» شناخته شود، خاصتا با توجه به سابقه اش و زنده بودنش در خاطرۀ مردم (در سطح ایران) حتی برای حال و آینده سرودی بجا و سازنده است. و ای کاش مُحتوای آن در چهل سال گذشته جاری و ساری می گشت و مبنای فرهنگ ایران و سیاست ایرانی و قانونگذاری مملکتی قرار می گرفت.