بسم الله الرحمن الرحیم

قیام مردم تونس و تفاوتهایش با جنبش سبز

حدود یک ماه است که مردم مظلوم و زیر سلطۀ تونس علیه نظام استبدادی و سرکوبگر بن علی قیام کرده اند؛ نظام مُستبد و دست نشانده ای که به کمک دُوَل ناتویی غرب، طی ۲۳ سال گذشته یک وضع فرعونی و پر تبعیض و خفقان آور در این مملکتِ خوش آب و هوا برقرار کرده و (همانند نظام ولایت مطلقه) زمین و زمان را بر مردم بیچارۀ آن تنگ و تاریک نموده است؛ تا جایی که در این سرزمین پر نعمت و دارای جمعیتی ۶ میلیونی! بیکاری بیداد می کند؛ و حتی بنابر آمار حکومتی ۲۲ درصدِ فارغ التحصیلات دانشگاهی اش بیکار می باشند. و اما غدارانه تر از اینها اینست: در این مدتِ طولانی، مجتمع مسلمانِ این مملکت بیگانه تلقی شده و اسلامیت در آن تا حد ممنوعیت رسیده است؛ بنحوی که حتی نماز خواندن برای جوانانش مشکل آفرین می باشد. و بجای آن این مملکتِ سیاحی به مرکز فساد و فحشای غربی مبدل شده و در راستای غربی سازی آن عداوت را به اوج خود رسانده اند؛ بحدی که روسری زنان مسلمان پوششی خارجی! تلقی شده و رسما ممنوع! اعلام شده است؛ و در محدودۀ دولت استبدادی مایۀ محرومیت است. همچنین در این مدت ۲۳ ساله! سعی فراوان بعمل آمده که زبان استعمارگران فرانسوی جانشین زبان عربی! شود؛ و بدین خاطر (بصورت منظم و هدفدار) این زبان ملی و دینی و تاریخی توسط این حکومت خائن و دست نشانده، تحقیر و منزوی و به حاشیه رانده شده است؛ بطوری که توجه بدان! نشانۀ دلبستگی و همبستگی با جریانات اسلامی قلمداد می گردد؛ که برای محرومیت کسی همین قدر کافی میباشد.

این وضع سیاه و استبدادی و استعماری و اسلام ستیزانه تا حدود یک ماه پیش و به کمک استعمارگران جهانخوار غربی ادامه یافت؛ تا اینکه یک فارغ التحصیل دانشگاهی به نام محمد بو عزیزی از فرط محرومیت و حتی جلوگیری از عربانۀ سبزی فروشی اش در وسط مردم و در شهر سیدی بوزید خود را به آتش کشید و بر اثر آن جان خود را از دست داد. وعمل قهرمانانۀ این جوان تحصیل کرده، غیرت و غضب مردم به جان آمده را شعله ور ساخته و مردم آن شهر بلا فاصله به خیابانها ریختند و برعلیه نظام استبدادیِ بن علی فریاد زدند و شعار دادند؛ و بدین ترتیب این قیام به فاصلۀ چند روز به شهرهای دیگر نیز کشیده شد؛ بنحوی که تا امروز (که این نظام استبدادی به لرزه در آمده است) مُستمرا ادامه داشته و تا عمق پایتخت (شهر تونس) رسیده است. البته روبَه صفتان استبدادی نیز مکاریها نموده و چند استاندار و وزیر داخلی را برکنار نموده اند؛ اما مردم بجان آمده و قیام کرده فریب این مکاریها را نخورده و قاطعانه به قیام خود ادامه داده اند؛ و تاکنون دهها شهید و صدها مجروح و هزاران زندانی را تقدیم راه آزادی و عدالت کرده اند. و اما این بهای ضروری همین حالا به ثمر نشسته و استبدادیان خائن را به ذلت و گدایی کشانده و آنها را در آستانۀ سقوط قرار داده است؛ و خود بن علی بارها در این مدت تصریح کرده که وصَلت رِسالتکم! وصَلت رِسالة الشعب! فهمتُ! فهمتُ!؛ همان چیزی که شاه خائن می گفت: من پیام انقلاب شما را شنیدم. بله این ظالمانِ مکار در دروغگویی حد و مرز نمی شناسند؛ اما مردم نیز آنها را طی سالها استبداد و سرکوبگری خوب شناخته اند؛ و همین بود که امروز جمعه درجوابِ این مکار مستبد یک تظاهرات بزرگ و دهها هزار نفری در برابر وزارت داخلی براه انداختند و خواستار استعفای بن علی شدند. و در شهرهای دیگر نیز مثل همیشه مردم فریاد زدند: لا اله الا الله، بن علی عَدَو الله. تونس حُرّة حُرّة، بن علي علی برة (تونس آزاد و شریف است؛ بن علی بیرون شو، گُم شو) حال ای خالق بزرگ و ای ملجاء مظلومان! این قیام بر حق و عادلانه را به سر منزل مقصود برسان و آن را در سایۀ تداوم قیام مردم پیروز گردان. باشد که در ایران ما نیز چنین قیامی برپا و به زوال استبداد منتهی شود.

و اما تفاوتهای قیام آزادیخواهانۀ تونس با جنبش سبز ایران: اولا: قیام تونس، مردمی و وابسته به مـردم است؛ و سر و تهِ آن در عمق اجتماع قرار دارد؛ اما قیام سبز ایران، اصلاح طلبانه بود و از اعتراض اصلاح طلبان منشاء گرفت؛ و سرش در عمق نظام استبدادی قرار داشت. هرچند درست است که قیام سبز نتوانست نظام استبدادی ولایت مطلقه را ساقط نماید؛ اما توانست آن را به لرزه درآورده و دو شقه نماید؛ امری که هنوز ادامه دارد و بخش بزرگی از رأس و بدنۀ استبدادِ ولایت مطلقه به صف مردم درآمده است. و ان شاء الله در قدم بعدی و در سه سالۀ پیش رو پیروزی از آن مردم ایران خواهد بود و نظام استبدادی در ایران برای همیشه زائل خواهد شد.

ثانیا: قیام تونس، ممتد و مستمر و همه روزه است؛ و با توجه به تفاوت اول، اسیر مناسبتها و ایام نظام استبدادی و یا مُضحکتر ازاینها اسیر اجازۀ نهادهای حاکم نگردید (مشکلی که قیام سبز ایران بدین امر گرفتار بود و نتوانست از محدودۀ مناسبتها و ایام استبدادی و رُخصت ظالمانِ حاکم خارج گردد و در کار خود مستمر و پیگیر باشد). و بجای اینکه در تونس اعتراضات ماهانه و یا فصلی باشد؛ شبانه روز! بود؛ و با گرمی و حرارت و بدون اینکه به استبدادیان مَجال بدهند؛ در قیام خود پیگیری کردند و نگذاشتند حتی خون شهدایشان خشک شود؛ و حالا هم با قوت تمام این قیام ادامه دارد و ان شاء الله به زودی شاهد سقوط این نظام خبیث و استبدادی و استعماری خواهیم بود.

ثالثا: قیام تونس، سریعا فراگیر و در بیشتر شهرها مردم به صحنه آمدند و با نیروهای استبدادی درگیر شدند؛ و حتی شهر تونس (پایتخت) در قیام خود اندکی تأخیر نمود؛ و اما حال قیام مردم در آنجا هم غوغا می کند. اما متأسفانه در ایران قیام سبز فراگیر نشد و سطح ایران را فرا نگرفت و بصورت مؤثر از چند شهر بزرگ تجاوز نکرد. و این عامل حقیقتا ناشی از ماهیت رأس و رهبری جنبش بود؛ که در نظام ولایت مطلقه قرار داشت؛ و حتی احزاب سیاسی در پشتبانی از رهبران اصلاح طلب متفق نبودند و دراین رابطه تردید و واهمه وجود داشت؛ که نکند اصلاح طلبان از مردم و نیروهای سیاسی سوء استفاده کنند؛ و در همان حال چیزی نصیب مردم و آزادیخواهان نشود.

و حقیقتش اینست که: اصلاح طلبان (بنابر سابقه ای که دارند) من بعد هم  بسادگی و بدون موضع و برنامۀ مشخص، نمیتوانند اعتماد مردم و جریانات آزادیخواه را کسب نمایند. بالاخره باید هدف همۀ مخالفانِ نظام استبدادی؛ برقراری آزادی و مردمسالاری و کثرتگرایی باشد؛ و به تبع آن باید همۀ اطراف و جهات در چنین کاری سهیم باشند؛ و این خودش نیازمند آشتی ملی و مصالحه و تن دادن به انتخابات آزاد است.

سازمان موحدین آزادیخواه ایران

۹ صفر ۱۴۳۲ - ۲۴ دی ۱۳۸۹