بسم الله الرحمن الرحيم

هنر اصلی؛ غلبه بر نیروهای استبدادی

آنچه مُسلم است اینست که نباید هیچ کسی از یک نظام استبدادیِ غرق در فساد و خیانت و جنایت، انتظار مُدارا و نرمش داشته باشد؛ چرا که روش مدارا و نرمش با ذات استبداد و سرکوبگری در تضاد می باشد؛ بدین معنا که: نه مدارا و نرمش با استبـداد و سرکوبگری همخوانی دارد؛ و نه روش استبـداد و سرکوب گری با مدارا و نرمش سر سازش دارد. و دلیل آن اینست که مدارا و نرمش فرصت و مجال برای دیگران؛ و امکان اظهار نظر برای مخالفین و صحبتهای شان و انتقادات شان فراهم می سازد، و بدین صورت زمینه ساز آزادی بیان می شود و آزادی زا می گردد. اما روش استبداد و سرکوبگری فرصت و مجال را از دیگران می گیرد و صحنه را بر همگــان تنگ می گرداند و برای کسی زمینۀ اظهار نظر باقی نمی گذارد، و بدین شیوه نظامی ظالم و خفقان آور می زاید؛ و هر کسی هم که تسلیم نشود و نخواهد در محدودۀ جبر استبدادیان واقع شود، دچار مشکلات زیادی می گردد؛ و همۀ ابعاد زندگی اش در معرض خطر و هجوم قرار می گیرد. اینست که سخن گفتن از ظلم و سرکوبگری و غیر انسانی بودن عملکرد مُستبدین ظـــالم، تا حد وضوح و اِشباع مفید و معنادار است؛ اما بعد از آن اصل کـار باید متوجه غلبه بر نیروهای استبدادی و درهم شکستن موانع حضور و قیام مردم گردد. و به تأکید یک نظام مُستبد و جنایت پیشه مثل نظام ولایت مطلقه (که رُؤسایش نیز اسیر سابقۀ پر فساد و خائنانۀ خود هستند) بدین سادگی بساطش را جمع نمی کند، و زائل سازی آن نیازمند اراده ای محکم و عزمی راسخ است، و در نتیجه باید صحنه را بر استبداد و مستبدین تنگ و تاریک گرداند، همانطور که استبدادیان در رابطه با مردم مظلوم چنین کرده اند. و همین است که اگر گفته شود: نیروهای استبدادی در همه جای مملکت و در همۀ شهرها و روستا ها مستقر شده و مانع حضور و قیام و تظاهراتِ مردم هستند، این واقعیت چیزی را حل نمی کند؛ چرا که بالاخره نظام استبدادی اینچنین است و اینچنین می کند! و همیشه نیز اینچنین کرده است؛ و اینچنین هم خواهد کرد. و بجای چنین ناله هایی؛ چارۀ کار و راه زوال نظام استبدادی: اولا در غلبه بر نیروهای استبدادی و درهم شکستن موانع آنهاست. ثانیا این کار وقتی میسر می شود که حضور و قیام و تظاهراتِ مردم و آزادیخواهان مُمتد و دائمی باشد، تا استبدادیان بکلی خسته شوند و از پای در آیند، و نظام استبدادی هم دچار خسارات سنگینی شود؛ کاری که نیازمند یک رهبری قاطع و جسور و آزادیخواه است، نه اینکه حضور و اعتراضات ضد استبدادی ماهانه و فصلی! گردد و مثلا در مناسبات رسمی و مورد اعتراف نظام استبدادی خلاصه شود. در چنین صورتی کار نمی توان کرد، و امکان غلبه بر استبداد و نیروهای استبدادی میسر نخواهد شد. آری؛ بالاخره یک جنگ واقعی و مُستمِر بین مستبدین و مردم تحت سلطه و آزادیخواه برقرار است، و بصورت بدیهی آنکه جدی تر و جسورتر باشد، غلبه با او خواهد بود، و این امری محتــوم است، هر چند تا حـــال به سبب عدم رشد جوامع بشری و تسلیم و تمکین مردم، غلبه اکثرا با استبدادیان بوده است.

سازمان موحدین آزادیخواه ایران

۲۸ صفـر ۱۴۳۱ ۲۳ بهمن ۱۳۸۸